(Πώς σύσσωμη η πολιτική εξουσία τής χώρας μας τών τελευταίων δύο δεκαετιών ανέκοψε βίαια καί απέτρεψε τήν ραγδαίως συντελούμενη τότε αυτοδύναμη οικονομική ανάπτυξη τής Ελλάδος χρησιμοποιώντας ώς κύριο εργαλείο της, τίς Τράπεζες καί τούς . . .τόκους!)

ΕΛΛΑΣ: ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΥΠΟ ΙΔΙΟΤΥΠΟΝ ΚΑΤΟΧΗΝ
Είναι ευρέως γνωστό ότι η συντριπτική πλειοψηφία τού εκλογικού σώματος στή χώρα μας είναι "εγκλωβισμένη" εις τά δύο μεγάλα κόμματα (καί τρία ή τέσσερα μικρά πού αποτελούν παραφυάδες τών πρώτων), είτε λόγω παραδοσιακών κοινωνικών καί οικογενειακών παραταξιακών εντάξεων, είτε λόγω ατομικού ή οικογενειακού συμφέροντος, συνήθως δέ καί διά τά δύο.
Στήν σημερινή μάλιστα εποχή, τής "χρεοκοπίας" τών ιδεολογιών, ο Έλλην καί η Ελληνίδα ψηφοφόρος παραμένουν εντός κάποιου κομματικού σχηματισμού σχεδόν αποκλειστικώς διά λόγους ατομικού καί οικογενιακού συμφέροντος, καί δή τής επαγγελματικής αποκατάστασης "βόλεμα" τών ιδίων ή τών παιδιών τους σέ κάποια θέση στό Δημόσιο!. . .
Αυτή η συμπεριφορά τού Έλληνα ψηφοφόρου δέν ευνοεί απλώς τους κενόδοξους πολιτικάντηδες πού τό μόνο σχεδόν πού έχουν νά κάνουν γιά νά ανελιχθούν στήν εξουσία είναι νά υποσχεθούν τό βόλεμα τής κομματικής των πελατείας, αλλά δυστυχώς αναδεικνύει ηγεσίες χαμηλής ηθικής καί πνευματικής ποιότητος μή ελέγξιμες, όσον αφορά τίς επιδόσεις τους πρός τό κοινό όφελος ολοκλήρου τού Ελληνικού λαού καί τής Ελλάδος, καί φυσικά ανίκανες, άν όχι απρόθυμες, νά προστατεύσουν τά συμφέροντα τού Ελληνισμού γενικότερα καί τού Ελληνικού λαού ειδικότερα, όταν ισχυροί εξωελληνικοί παράγοντες τό απαιτήσουν.
Η τεράστια διόγκωση τού Δημόσιου τομέα στήν Ελλάδα από τήν μεταπολίτευση καί μετά, κυρίως, επέφερε τελικά τήν χαλιναγώγηση -ομηρεία- τού εκλογικού σώματος ώστε να μήν μπορεί ποτέ νά αντισταθεί ο Έλλην πολίτης, διά τής ψήφου του, στίς όποιες επιλογές τού πολιτικού κατεστημένου τής χώρας, τό οποίο συμπεριφέρεται καί ενεργεί ώς τοποτηρητής καί προστάτης ανόσιων ξένων συμφερόντων, καί ανθελληνικών επιλογών, είς βάρος τής Ελλάδος καί τού Ελληνικού λαού.
Είναι πολύ δύσκολο γιά έναν απληροφόρητο (καί επομένως ανυποψίαστο καί εφησυχασμένο) Έλληνα πολίτη νά συνειδητοποιήση ότι οι ίδιοι οι ηγέτες του σκοπίμως ή ανοήτως (άν καί δέν φθάνει ολόκληρη η ανθρώπινη ανοησία γιά νά τό εξηγήσει), εξετέλεσαν εν ψυχρώ τήν Ελληνική βαρειά βιομηχανία!
Η κάποτε σφίζουσα από πληθυσμό καί παραγωγή Ελληνική ύπαιθρος κατεστράφη κατά τίς 3-4 δεκαετίες πρό τής δικτατορίας 1935-1965, διά τής Αγορανομίας (Δελτίον Αγορανομίας), τής κατευθυνόμενης αστυφιλίας καί τής μεταναστεύσεως από τήν επαρχία πρός τήν πρωτεύουσα ή τό εξωτερικό. . .
Η σειρά τής Ελληνικής βαρειάς βιομηχανίας ήρθε αμέσως μετά τήν πτώση τής δικτατορίας καί τήν επάνοδο στά πολιτικά πράγματα τής χώρας τού Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Εις τό παρόν άρθρο θά περιγράψουμε τόν τρόπο μέ τόν οποίο η υπό τούς Κ. Καραμανλή καί Α. Παπανδρέου πολιτική εξουσία, ύπουλα καί συνειδητά διέλυσε τήν στίς αρχές τής μεταπολίτευσης (1974), ισχυρά καί αναπτυσσόμενη Ελληνική Βιομηχανία.
Κατ` αρχήν πρέπει νά επισημάνουμε ότι η προδικτατορική εποχή ήταν ευνοϊκή -από πλευράς πολιτείας- γιά τήν ανάπτυξη τής βιομηχανίαςστή χώρα μας.
Η λογική τής "κατευθυνόμενης αστυφιλίας" εστηρίζετο είς τήν ανάπτυξιν τής Βιομηχανίας, πού μόνο στίς μεγάλες πόλεις μπορούσε νά επιτευχθή λόγω υποδομής πού εστερείτο -όπως καί σήμερα...- ή Ελληνική ύπαιθρος.
Η αιτιολογία λοιπόν ήτο οτι ενώ η Ελλάς υπερείχε σε Αγροτική καί Ζωική παραγωγή, δέν είχε αναπτύξει ακόμη τήν βαρειά βιομηχανία. Πρός τούτο έπρεπε (έλεγαν) νά μεθοδευθή η μεταφορά τού εργατικού δυναμικού από τά χωριά, τήν Ελληνική ύπαιθρο, στίς μεγάλες πόλεις!
Τό ίδιο ευνοϊκό, ή τουλάχιστον όχι εχθρικό, ήταν τό κλίμα γιά τήν βιομηχανία στήν Ελλάδα καί κατά τήν διάρκεια τής δικτατορίας (1967-1974).
Έτσι η εφαρμογή τού σχεδίου "καταστροφή τής Ελληνικής βαρειάς Βιομηχανίας" άρχισε αμέσως μετά τήν μεταπολίτευση (1974), μέ τήν επάνοδο τού Κωνσταντίνου Καραμανλή στήν διακυβέρνηση τής χώρας.
Είς αυτό δέ βοηθούσε σημαντικά καί τό έντονα αριστερίστικο καί λαϊκίστικο αντι-βιομηχανικό κλίμα τής μεταπολιτευτικής περιόδου, ωσάν οί Έλληνες βιομήχανοι νά ευθύνονταν διά τήν κατάλυση τών όποιων, τέλος πάντων, Δημοκρατικών θεσμών επί μία επταετία στήν Ελλάδα.
Οί δύο διαδοχικές κυβερνήσεις Καραμανλή εστήριξαν τήν οικονομική τους πολιτική στήν ακατάσχετη διόγκωση τού Δημόσιου τομέα, καί τόν εξωφρενικό εξωτερικό καί εσωτερικό δανεισμό.
Η δέ φαινομενική οικονομική ευμάρεια πού απήλαυσε ο Ελληνικός λαός -τών μεγαλουπόλεων- τήν δεκαετία 1974-1984 εστηρίζετο αφ` ενός στήν κεκτημένη ταχύτητα από τήν έως τότε ισχυρή καί αναπτυσσόμενη Ελληνική Βιομηχανία καί Οικονομία, αφ` ετέρου στήν εκτίναξη τού Δημοσίου δανεισμού είς τά ύψη πρός κάλυψιν καταναλωτικών κυρίως αναγκών αντί παραγωγικών επενδύσεων.
(Φυσικά ακριβώς τήν ίδια πολιτική εφήρμοσαν κατόπιν καί οι κυβερνήσεις τού Ανδρέα Παπανδρέου, καί μάλιστα μέ ακόμη εντονώτερους ρυθμούς, καί διαλυτικές πρακτικές είς όλους σχεδόν τούς τομείς).
Καί ενώ όλο καί περισσότερες μεγάλες εταιρίες περιήρχοντο η μιά μετά τήν άλλη εις τήν κυριότητα τού "ευρύτερου" καλουμένου Δημοσίου τομέα με τήν σύμπραξη τών πανίσχυρων πλέον συνδικάτων καί τού εγκληματικού Ελληνικού κράτους πού εχρειάζετο επειγόντως νέες θέσεις -όχι εργασίας αλλά βολέματος- διά τούς ψηφοφόρους, όλο καί περισσότερες απ` αυτές μετετρέποντο σέ προβληματικές από τούς δυσβάταχτους αθρόους διορισμούς, τόν ανεξέλεγκτο δανεισμό καί τήν εν γένει κακή διαχείριση.
Δέν έλειψαν δέ καί οι περιπτώσεις πού τό ίδιο τό κράτος διά τής νομοθεσίας καί κυρίως τής τιμολογιακής πολιτικής (καθήλωση τών τιμών γιά συγκράτηση -δήθεν- τού πληθωρισμού) υπενόμευσε μεγάλες καί εδραιωμένες διεθνώς Ελληνικές βιομηχανίες, επωφελούμενο όμως τό ίδιο, είτε μέσω διορισμών πού θά μπορούσε νά κάνει αφού τίς κρατικοποιούσε, είτε διά τής λεηλασίας ή καλύτερα "σκύλευσης" από ομάδες - κλίκες δημόσιων "λειτουργών" καί "ημετέρων" από τίς εκποιήσεις τής περουσίας των, όταν "επετυγχάνετο" τελικώς η πτώχευσής των. . .