| ΦΕΝΑΚΩΝ
ΤΟ ΑΓΡΕΥΜΑ |
|
|
προσκαλεί
πολύγνωτους και πολυγνώμονας
δαήμονας ν' αποφασίσουν αυτός ο κόσμος
αν στην ζόφωσι
δοθεί ή αν θα πρέπει
ν' αφεθεί να ευτυχήσει... Πρώτος ο θάρσυνος
ο Θώψ τον Ζόφο
απαιτεί κι ο Δημοφθόρος
δεύτερος συνυπογράφει ο Θέραψ αμφιβάλλει αλλά υποχωρεί κι ο θεοκάπηλος τον... σεβασμό του δείχνει.
Ούτως ο Ολεσίνοος
κι ο νοοστρόφος επεξεργάσθηκαν
την τεχνική πώς για την
κόλασι ο κόσμος μας να λειτουργήσει (και λειτουργεί
δίχως καθόλου ν' απορεί. Ποιος να
ευθύνεται λοιπόν; Ο Μέγας Χαύναξ
"θεσμοθέτης" ή των ανθρώπων
το ποιόν;) ΦΕΝΑΚΩΝ ΤΟ ΑΓΡΕΥΜΑ Στο βασίλειο τον Ήλιου της ουράνιας Αργούς Νόμος Κοσμικός "εξέμαξε" τους ψυχοφορείς βροτούς από της Φύσεως τ' αρχαϊκά τα τρίσβαθα και τ' ουρανού τα αιθερικά "αρχέτυπα"...
...Κι ο άνθρωπος επί σκηνής μοναδικός και διφυής να αποδείξει πλάνη προσπαθεί του κοσμοκράτορος την Ιερά βουλή...
ΑΝΘΡΩΠΟΣ!
Ποιά η αιτία νυχθημερόν να οδοιπορώ στην έρημο που πάντα αδυνατώ να βρώ ή να δομήσω επάξιο σκοπό να ζήσω ή έστω ικανή αιτία δια ν' αποχωρήσω;
Αναρωτιέμαι μια ζωή είναι το βάθος στην μορφή ή η μορφή το κάλυμμα Αβύσσου πον Λογοποιεί;
Πότε γελώ πότε θρηνώ και δεν γνωρίζω αν το αίτιο είναι αυτό που αναβλύζει απ' τις ενδόκοσμες πηγές
μου ή από παραισθητικές της επιφάνειας πτυχές
μου
Και τι να πω αφού γνωρίζω αυτό που τώρα μ' αναγκάζει να πενθώ γέλωτα θα μου φέρει στο αύριο κι ο γέλωτας ίσως και πάλι στεναγμό.
...Καθημερινά αυτοκτονώ ...και τραγουδώ να το αντέξω όσο μπορώ... ...δήθεν δημιουργώ να λησμονήσω πως φθείρω, φθείρομαι ...κι ανησυχώ γι'αυτό που ίσως θα 'πρεπε ν' αδιαφορώ κι αδιαφορώ γι' αυτό που θα 'πρεπε βαθειά ν' ανησυχώ...
Παράξενο χορό χορεύω κι απορώ γιατί δεν τον γνωρίζω και ούτε το ποθώ ν' ακολουθώ ρυθμό αγριοβάρβαρο και αναρμόνιο του οποίου το επόμενο το βήμα αγνοώ.
Γνωρίζω, σύρομαι πολλές φορές ποδοπατούμαι και ποδοπατώ και προσπαθώ όσο μπορώ τα βήματά μου για να βρω Όμως αδυνατώ...
Εκεί που νόμιζα πως βρήκα τον ρυθμό, χάνομαι, σύρομαι και χασκογελώ ή σοβαρεύομαι, εναντιώνομαι, αποσυνδέομαι και σταματώ μόνο και μόνο για να ιδώ στον ίδιο μόνος μον χορεύω τον ρυθμό δίχως να ερμηνεύσω να μπορώ τι μ' εξωθεί σε τούτο τον φρενιτισμό...
Πρέπει επειγόντως να γνωρίσω τι συμβαίνει κι αδημονώ και προσπαθώ ο επιπόλαιος, και να! Ένα δάσος προβλημάτων που δημιουργώ με απορροφά και χάνομαι κι αδυνατώ από τον κυκεώνα μου να βγω.. και λησμονώ τι έψαχνα κι ούτε μπορώ ιεραρχία προβλημάτων για να βρω...
Τι ευτυχής λοιπόν, καθημερινά ν' αυτοκτονώ με την ψευδαίσθησι στον ίδιο το ρυθμό δημιουργώ γνωρίζοντας πως δεν υπάρχει πλέον μυστικό που θα γνωρίσω, την ηρεμία μου, την πλήρωσι ή ευτυχία ν' αποκτήσω...
...μπορώ και τώρα ακόμη δια παντός ν' αυτοκτονήσω... Όμως γιατί την τραγωδία μου να στερηθώ;
Ένα σημείο πάντα αναζητώ νομίζω κι ανακαλύπτοντάς το άλλο σημείο βλέπω να καλύπτει το γνωστό. Αδυνατώ στην σκέψι σταθερά να διατηρήσω: σημεία άπειρα απαρτίζουν τον ωκεανό... Ωκεανός λοιπόν μου διαφεύγει κι αν είναι αλήθεια, η αναδόμησι στα λογικά μου σχήματα θα πρέπει να εισχωρήσει ίσως τεκτόνημα μπορέσω να υπερλογισθώ που θα με βοηθήσει να αγνωστοπλεύσω πέρα απ' τους ορίζοντες που χάραξαν η συνείδησι, τα ένστικτα, το λογικό, τον τραγικού οι σταθεροί ηγεμονεύοντες πυργίσκοι που μ' αναγκάζουν μες στην έρημο των ψευδαισθήσεων να οδοιπορώ... Όμως, αδυνατώ μια ανασύστασι τέτοιου μεγέθους να την
υποστώ.
Κι αυτοκτονώ καθημερινά αυτοκτονώ...
Το τραγικό, είναι η σκιά μου και είναι η μόνη η σκιά μεσ' έναν κόσμο ιλαρό και η πυξίδα που ακολουθώ.
ν' απαλλαγώ απ' την κατεύθυνσί της το ποθώ και πάραυτα αισθάνομαι θα ναυαγήσω, θα χαθώ ώσπου πυξίδα άλλη να επινοήσω... Κι οδυνηρά και σταθερά αφήνομαι να ναυαγώ.
Τον χρόνο καθορίζω, νομίζω.
Το φως και τις ενέργειες γνωρίζω. Τα μυστικά του Σύμπαντος όρους τα δίνω και θαρρώ είναι αρκετό αυτό κατά το όπως με συμφέρει να τα χρησιμοποιώ, για να διαπιστώσω ότι διαρκώς αυτοαναιρούμαι κι απορώ σ' αυτή την πολυπλάνη πώς μπορώ να λειτουργώ... Και αποφεύγω να κατανοώ το αποτέλεσμα ποιο θα 'ναι, αδιάφορα αν μέχρι αυτό τα έργα μου εύσημα τα κρεμάνε, ποιοί; τα ένστικτα και το απάνθρωπό
μου ακόρεστο. ...Και το έχω δει και θα το ιδώ να καταρρέουν όλα στην πρώτη έκρηξι ενστίκτων που υποβόσκει διαρκώς κι απ' την οποία είναι αδύνατο ν' απαλλαγώ.
Κομπάζω, λογικός πως είμαι και εσκεμμένα λησμονώ την λογική πως αλυσοδεμένη έχω και υπόδουλη με των ενστίκτων τον κλοιό.
...Από φθορά σ' άλλη φθορά βαδίζω. Το ενδιάμεσο, θρίαμβο το αποκαλώ. Το τεχνητό θεοποιώ, να καταδυναστεύει ορίζω τον φυσικό και κοσμικό μου εαυτό... Δ ικαιολογούμαι τίποτε απ' αυτόν πλέον δεν γνωρίζω και να τον προσαρμόσω πρέπει στο γνωστό το τεχνητό που έχω ήδη λησμονήσει που στηρίζω. ποιο συνοθύλευμα ολέθριο το έχει σαν
ιστό...
Ανέπτυξα συνείδησι νομίζω χιλιετηρίδες τώρα και ορίζω ν' αναλαμβάνει του παρόντος τον προορισμό αλλά έκπληκτος αργά διαπιστώνω λησμόνησα την ηθική ενέχυρο σε τρισυπόστατο τοκογλυφείο αμείλικτο πολιτικο-θρησκευτικο-οικονομικό. Το μέλλον όλο του χρωστώ και το παρόν μου δίνω μόνο και μόνο εις το αύριο να ημπορέσω να βρεθώ, δάνεια που δεν έλαβα να αναγκάζομαι
να εξοφλώ και τρόπους να μη βρίσκω να απαλλαγώ.
Αναζητώ την ηθική, την φρόνησι, τον αξιοπρεπή προορισμό ενώ γνωρίζω τα οδήγησα αιχμάλωτα στο αδυσώπητό μου ένστικτο...
Δεν θλίβομαι
ούτε περηφανεύομαι γι' αυτό.
Ενστίκτων
είμαι πάντα η ιστοριοποιός
ανάφλεξι και οτιδήποτε
άλλο έχω ή δημιουργώ σ' αυτών θα
το προσφέρω το βωμό.
Δεν αγνοώ
τον όλισθο κι ας προσποιούμαι
πως τον λησμονώ για να αθροίζω ό,τι στον
καταχθόνιο ενστικτόκολπο υφορμίζω.
Τι έπραξα
αν αναλογισθώ και άλλη συνείδησι
αν είχα να αξιολογώ, πόσες "αλήθειες"
βάπτισα μόνο και μόνο
να τις δω στην εφηβεία
τους να με εξαπατούνε και πάλι "αλήθειες"
άλλες να βαπτίζω την ίδια έκπληξι
ψευδών να υποστώ, θα έπρεπε
ραγδαία να άρχιζα να παραιτούμαι απ' τον σκοπού
μου οποιονδήποτε καθορισμό.
Όμως ανθίσταμαι και σαν αυτόματο
εξωθούμαι με αυταπάτες
και με ψεύδη να οικοδομώ...
τι; την πτώση
μου που αδυνατώ
να αναχαιτίσω.
Δεν παραιτούμαι
όμως και διέξοδο
θα βρω έστω κι αν
με την πτώσι απαιτηθεί
να συνεταιρισθώ...
Άλλωστε ποιος
μπορεί να πει ο εγκέφαλος
τι κρύβει και πώς λειτουργεί. τίνος ολέθριου
δαίμονα την προτροπή
επιτελεί... Κι αν είναι
η Ύλη αυτή που ηγεμονεύει όλα επιτρέπονται και η έκρηξι
μαγεύει... Ποιος να μου
ρίξει τότε την μομφή; Βουβή η Ύλη
και η ηθική νεκρή!
Εγώ λοιπόν ο θρίαμβος
Χοός έστω και Χαύναξ ηγεμονικός. Του χάους
η ακροτελεύτια στιγμή που όλα της
επιτρέπονται και όλα τα
μπορεί κι αν μες
στο χάος καταλήξω και χαθώ τίποτε δεν
απώλεσα για τίποτε
δεν θ' απολογηθώ.
Γιατί λοιπόν
ν' αυτοκτονήσω και όχι καθημερινά
να ναυαγώ... Εδώ είναι
ο θρίαμβός μου και εδώ θα
επιμένω να ερειπουργώ. Πίστι μου
την θριαμβική αποτυχία εγκαθιστώ. Άλλωστε δεν
υπήρξε τίποτε πιο σταθερά
επαναληπτικό και πιο ευρύς
ορίζοντας μες στον οποίο
να μπορώ ανεύθυνα κι
ανήθικα να λειτουργώ.
Η ασχήμια έχει τόση ομοοφιά όσο τα ένστικτα που την σμιλεύουν πιο
πολλά. Το άδικο δικαιοσύνη υπηρετεί όσο ισχυρότερο το ένστικτο που την οικοδομεί.
Η ηθική αν είχε ρίζα μέσα μου βαθειά δεν θα μαχόμουν χιλιετηρίδες μάταια. Φιλοσοφούσα και μετανοώ. Αδιαφόρησε το μέλλον προς τον φιλοσοφικό συλλογισμό.
Λοιπόν μάταια μες στην ιστορία προσπαθώ την ηθική, το δίκαιο, το ωραίο να υπερασπισθώ.
Το κάθε τι στον κάθε μου πολιτισμό απολογήθηκε και θυσιάσθηκε στων καταχθόνιων ενστίκτων μου το άδυτο ιερό. Γιατί λοιπόν πάλι να θυσιάσω; Θα συνηγεμονεύσω κι όπου φθάσω. Αν είναι η Κόλασι αυτή ίσως Κολάσεως να είμαι γυιός κι αυτής θα γίνω σύζυγος. Αν είμαι εγώ η Κόλασι αυτή καθαυτή η δύναμή μου ισόθεη κι ενάντια στην θεία, όπως την ονόμαζα,
βουλή...
ΚΡΙΤΙΣ ΠΡΩΤΗ
Ορθά, τα λέει ο μικρός ο δαίμονας ο πονηρός που όρθωσε ανάστημα, και να, νομίζει ότι κυβερνά την φύσι που του δόθηκε την Γαία που κατοίκησε κι ότι μπορεί να απειλεί ισορροπία και ζωή και ν' αγνοεί προκλητικά τον Νόμο αυτόν που κυβερνά Πλανήτες και Ήλιους μακρινούς τα Σύμπαντα και τους Καιρούς...
Με κούφια αλαζονική φωνή απολογήθηκε, γιατί ξεστράτισε απ' τους ουρανούς και βάδισε προς τους γκρεμούς.
ΚΡΙΤΙΣ ΔΕΥΤΕΡΑ
Την Γνώση παίζει! Δεν ξέρει κατά βάθος τον εαυτό του εμπαίζει. Τα πάντα καθορίζει, νομίζει. Το τι τον καθορίζει, δεν γνωρίζει. Έτσι τα βλέπει κι αγνοεί την πολλαπλότητα ποιος ελέγχει, ποιος κατέχει. Στα πάντα δίνει εξήγησι επιστημοφανή. Του διαφεύγει όμως το απειροελάχιστο και παντοδύναμο κλειδί τις μύριες Πύλες που ανοίγει, ενώ γι' αυτόν η μία μόνο έχει ανοιχθεί... Και επιμένει στο κάθε τι να παρεμβαίνει λες κι είναι ο Κόσμος έρημος Νοός και η Δημιουργία Ύλης συρφετός...
ΚΡΙΤΙΣ ΤΡΙΤΗ
Έχει την τόλμη όμως να οριοθετεί το άπειρο, το ελάχιστο, του χρόνου το αεί, να κατακερματίζει την εμφάνεια σε φωτονιακή ταχυρροή και να καυχάται, γνώρισε την πολυδαίδαλη ενδότερη κοσμοϋφή -αν και δίχως ν' αμφιβάλλει, συχνότατα
αναιρεί-
Λοιπόν, Θεός νιώθει αυτός ο δαίμονας ο τεχνουργός γιατί στο κάτοπτρο του Νου δεν βλέπει σκέψεις αλλουνού...
Έτσι αλήθεια θεωρεί το κάθε τι που επινοεί λες κι επινόησι δική του είναι και η ίδια η ζωή του...
ΚΡΙΤΙΣ ΤΕΤΑΡΤΗ
Εις τον θρόνο του παρόντος ως ηγεμών αμφιμανής λησμόνησε το μέλλον πως θα 'ρθει ως Κρίτης...
Φιλοσοφούσε, λέει και μετανοεί· για την φιλοσοφία τον Ολέθρου δεν μας ομιλεί...
Με αυτή αντικατέστησε κάθε δραστηριότητα νοητική. Και άξονα έχει των ενστίκτων του τον ωλεσίθυμο αντιπερισπασμό σε κάθε επινόημα, επίτευγμα, σε κάθε του σκοπό, μ' ένα προκάλυμμα ατέκμαρτο που αποκαλεί πολιτισμό...
Όλα του επιτρέπονται εφ' όσον Τέλος θέτει ως σκοπό του κόσμου τούτου που απέδιδε σε αειγεννητή Δημιουργό...
ΚΡΙΤΙΣ ΠΕΜΠΤΗ
Το έγκλημα ιεράρχησε. Με "νόμο" του ανέθεσε συντάγματα να ηνιοχεί, το δίκαιο να χορηγεί.
Αλχημιστής μοναδικός, Κρίτης, κι ας είναι ένοχος, κι ένοχο κρίνει κάθε τι που θα τολμήσει να σταθεί εμπόδιο στο θέλημά του, στο ακόρεστο το θύμωμά του.
ΚΡΙΤΙΣ ΕΚΤΗ
Καθημερινά αυτοκτονεί, μας λέει σαν να αγνοεί πως είναι ο ίδιος "πολλαπλός" και πάντα άλλος ο νεκρός... Το έγκλημα έκανε υψηλό έπαθλο πολυπόθητο. Το έπαθλο για το καλό, έγκλημα δυσκατάκριτο... Είναι κανείς να απορεί τι του 'φθειρε την λογική που κοσμικά του δόθηκε... με τι να αμαυρώθηκε. Λέει, δεν ξέρει αν αυτο που θεωρεί σαν λογικό παράλογου είναι φραγμός ή λογικής ο δήμιος... Κι όμως, δεν είναι αληθινό το δίλημμά
του είναι πλαστό. Ο μεγαϋποκριτής αυτός των όντων ο π ι ο δ ό λ ι ο ς...
ΑΝΘΡΩΠΟΣ (δευτερολογία)
Ονομάστηκα ά ν θ ρ ω π ο ς και
Θ ε ό τον ονόμασα Ποτέ πώς με ονόμασε δεν εγνώρισα. Να 'ναι ο τίτλος μικρός που του έδωσα; Να 'ναι το όνομα μεγάλο που έλαβα;
Απέθεσε μέσα μου ελπίδες και όνειρα και βράχους και φλόγες ολόγυρα. Των βράχων να είμαι παιδί; συλλογίστηκα. Της φλόγας να είμαι τροφή; αναρωτήθηκα.
Στο άπειρο μέσα που μ' έριξε στο εφήμερο που μ' εγκατέλειψε την ελπίδα μου στέρησε.
Κι αν την ύμνησα στα ιερά των ναών μου κι οδηγό αν την έκανα των σκοπών μου Το γνωρίζω: την πλάθουν φαντάσματα και σαν φάντασμα την προσμένουν χαλάσματα.
Να 'χω δίκαιο εγώ; να 'χει δίκαιο Αυτός; Πάντα ένοχος υπήρξα και Αυτός τιμωρός... Θύμα όμως, ή ένοχος; Θύτης ή τιμωρός;
ΚΡΙΤΙΣ ΤΡΙΤΗ
Ίσως και είναι πιθανό κάπου να έχει δίκαιο. Γι' αυτό ο Ουράνιος ας κληθεί κατήγορος που ομιλεί όπως το "γράμμα" απαιτεί του Νόμου που κοσμογονει...
ΟΥΡΑΝΙΟΣ ΔΙΚΗΦΟΡΟΣ
Α. Αμφικέλευθε κόσμε ολβιόγαμε Απήλθε ο καιρός του "γνώθι σαυτόν" Η ρήσις η μοναδική τηλέπορος με επιτάχυνσι κοσμοβυθίζεται βαθύτερα από κάθε είδωλο τηλεσκοπικό, ώστε ανενόχλητη να δύναται η μυριόπους παράφρων να συνθλίβει το "μηδέν άγαν" τον οίνο να λάβει της θανατικής της καταδίκης.
Οι δολόμυθοι μάγιστροι τον παρόντος "γνωριζουν" αυτό το οποίο
ουδέποτε οι φιλάλληλοι θα γνωρίσουν.
Διαγορεύεται ο καιρός των profit-(υ)ιών Η εποχή της αινομόρου πανκυβερνήσεως θα πολιτογραφηθείτε όλοι Ακράτορες, Αλιτήμονες, Αλαωποί, Αινόμοροι, Ανέστιοι, Αισυλοεργοί, Ωμόφρονες επίμολοι, Ολεθρεργάται άτλητοι και Ποινητήρες αύταρχοι.
Διαγορεύεται η αινοτόκεια εποχή των
σαρκοφρόνων Αιώνες αδικοπραγίας προηγήθησαν Πλεκτάναι Φοιβοδιασυρμοί Δόλιαι αρετολογίαι Αιρεσιουργήματα Πανούργοι συντεχνίαι Δόγματα αργυρόδοντα και ετερόλογοι οικονομίαι...
Διαγορεύεται ο καιρός των ανολβίων Ονειροκτόνων και των φθισιμβρότων Πρακτήρων Το άγαλμα του μέγα των Σκοπού θ' αγνοηθεί από τον μέδοντα Λόγο όπως η Ελευθερία από το διεθνές δίκαιο
Η αλαζονεία των όμως θα εξαργυρωθεί....
Διαγορεύεται ο καιρός της Πληρωμής (ούτε Πληρώσεως, μήτε το πλήρωμα του
Χρόνου)
Διαγορεύεται ο καιρός της βροτοφθόρου
Ειλωτίας Πέντε δις πιστών έχει η Πενία η Πείνα δύο δις ακολούθων κι ο πέρπερος ο "πλανητάρχης"
6,66 δις καταδίκων
Διαγορεύεται ο καιρός των περιπετών
πρηγμάτων... Ηττήθησαν οι φαεσίμβροτοι εγκέφαλοι Εις τα τάρταρα φυλακισμένοι των κρανίων απεργούν με μία συνείδησι νεκρή να εμψυχώνει Δεν απαιτούνται πλέον Εις εποχή της χειρωνακτικής Παντομίμας Όπου η κάθε ψευδοπρόθεσις πίπτει εις το στόμα της πανηγεμονευούσης τυφωνικής Αφαιρέσεως τον Ειρέρου.
Β. Πρώτος μύθος του Κόσμου ο άνθρωπος Πρώτος λόγος του ανθρώπου ο μύθος...
Θρυλική κραταιά "εχεμύθεια" Πρωτοπήμων δειλαίου άγους
Τι να ειπώ εις την ψυχήν η οποία εναυάγησε εις το υδρόγειον Θαύμα... Ανεκπαίδευτος ως να εγεννήθη αράχνη η οποία εις τον ίδιο ιστό της επαγίδευσε του Σκοπού της το φάσμα.
Ο καιρός συνταράσσεται Και αυτή η Πυξίς την κατεύθυνσι άλλαξε του λεπτού της πανίσχυρου δείχτη.
Των βροτών χρονορίζοντες τα πανάρχαια όνειρα αθροίζουν εις ορφνόν κενοτάφιον, το οποίο το εστεμμένο Ακόρεστο καί Στυγνή Πρακτική καθορίζουν.
Αι κωφαί και υπέρηχοι σάλπιγγες διασχίζουν τον σαθρό "αιθέρα" του δυσαίωνος κόσμου ο οποίος βιαίως και σύρεται εις νεόκοτα αποτεφρωτήρια...
Γ. Οι μεγάλοι της Γης παντοιοκάπηλοι νομωδοί πολυρρήμονες Φαύλοι νομοθέται φρενόπληκτοι μέλεοι νομοκάνονος χρήσται πανούργοι των αιώνων τα αξιοτέκμαρτα των ανθρώπων τα αρχεθνοφάνια εις κατάχρησιν εις πυρά καί εις το απόρρημα οι αυθύμνητοι ρίπτουν.
Οι μεγάλοι της Γης Λογοκάπηλοι λυμεώνες γνίφονες ένθρονοι των βροτών το "κατάδικον"
έλπισμα εγγελούν οι αιόλοι δυνάστορες Με το δείμα εις το σκήπτρο οι φιλόκτονοι θεουσίας ενδόφως ανθρώπων το Άφατο εις το Αναύγητον οστρακίζουν οι νηλείς αμνησίθεοι.
Οι μεγάλοι της Γης οι μισάρετοι κενεόφρονες ούλιοι άητοι ραδιούργοι μεγάλαυχοι έκδικοι δυσμετάθετοι ωμόφρονες φθόροι τον οικτήρμονα και τον ευήρατον τον ευπαίδευτον και ευδίκην, εξωθούν, με τον νόμο τον οποίο εθέσπισαν τον διπλόσημον και αϊδροδίκην εις δυστάλανα και εις αισχήμονα εις δυσχάριστον και αισχρομήτιν...
Οι λυγροί μιαιφόνοι.
Δ. Η μυριόχειρ παράφρων επιλήσμων Αυγής και Εσπέρας να την αναμένει η ταλαίφρων μοχθεί να συνθέσει Αρχή, συνειρμό, συνεργία, συνοίκησιν, συνοχή να επιτύχει...
Τηλαυγής η νεφέλη Αιθρίας Ομοπάτωρ ο δαίμων Εχθρίας...
Η οξύχειρ μυριόπους σύμμειξις ποικιλτή πολυκτήμων ρακένδυτος ούλη πεισιχάλινη πλάνη τλημοσύνη φονή οδυρτή μελανείμων αιόλη... Αυτοφόνος δυσμήτηρ πενίας ταλαπείριος εχ πλουτοθηρίας.
Η μυριόπους παράφρων ατευξία αγρευτή αιμαγμός ναυαγία και στύγος λογοστρόφος μικρόφρων οινομάχλη αμειδής πολυπήμων στόμφαξ αμνήμων...
Τυμβογέροντες εις δυναστείας Τυφογέροντες εις εξουσίας.
Ε. Ρηξήνωρ σκιαμάχος Φόνιος αυτομάχος εις αδικίαν προσιτός εις δίκαιον ανθεκτικός...
Της Φύσεως επίκτητος διάφωνος... ...ο άνθρωπος.
Αμνήμων δελεάρπαξ και τελεσίφρων Φέναξ Αυτόφθονος ιερουργός Δικαιοκτόνος άλλιστος...
Της Φύσεως επίκτητος αυτότυπος... ...ο άνθρωπος.
Λαθίφρων μαστιγίας ματαιοκόπος "πείρας" χιμαιροτόκος ιταμός και ειρηνάρχης δόλιος...
Της Φύσεως οψίγονος εθελόσοφος... ...ο άνθρωπος
Ωμόφρων φθορεργάτης οδοιπλανής σπουδάρχης ψωμόδουλος και φονουργός αυτεναντίος αείμαργος
Της πολυφθόρου κοινωνίας ακατάλλακτος ...ο άνθρωπος.
ΣΤ. .........ΧΡΗΣΜΟΣ Α'
Ατάσθαλοι διφήτορες τους κώδικας θραύουν της εμβίου αρμονίας. Πάμπληκτον το Θεόκραντον πρωτοφόρημα.
...Εριθηλούς Φύσεως απαθής ερημοδίφης διαδέκτωρ αναζητεί των ερημοποιών τα ίχνη και απορεί... ...άνιχνος ο δοξοματαιόσοφος.
Ζ. ΧΡΗΣΜΟΣ
Β'
Αυτεπίβουλον Τέλος Παλίντονον Κραταιού σου φθινάσματος Σύνορθρον Αυταρχής ετερόρροπος ομοούσιος μέθεξις Τελευτήν ουδεμία δομείς (παρά μόνο κατόπτρου το σύντριμμα) ............................................. Αυτενάντιον τέλος ταχύγηρον την "ΕΛΛΗΝΙΑ ΝΟΗΣΙΝ" ακουσίως εις τα κεύθεα των στόνων οδηγείς των βροτών πεμπτουσία να αγρεύει ΟΥΛΙΟΣ ΝΟΣΦΙΣΤΗΣ...
|
|
|
Μανώλης Καπουσίδης |
|