ΠΕΡΙ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑΣ - ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ ΚΑΙ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
 

 

Είναι γενικά αποδεκτό από τους ειδικούς, οτι η προϊστορία-μυθολογία των λαών, αντανακλά κάποια ιστορικά συμβάντα πού ίσως δεν μπορούμε ακόμη να αποκρυπτογραφήσουμε καί αποδώσουμε στις πραγματικές τους διαστάσεις. Αποδεικνύεται όμως εύκολα οτι κάποια κέντρα ακαδημαϊκής έξουσίας, τα οποία είναι πλήρως ελεγχόμενα από μισέλληνες, δεν επιθυμούν καθόλου την ερμηνεία και ιστορική απόδωση των "παραμυθιών", τουλάχιστον όσον αφορά τον λαό μας. Οι επιστήμονες ιστορικοί έχουν θέσει κάποια όρια σχετικά με το πότε τελειώνει η προϊστορία και αρχίζει η ιστορία διαφόρων λαών. Το πρόβλημα είναι οτι σήμερα τα διάφορα κέντρα εξουσίας εξαγοράζουν συνειδήσεις ιστορικών (καί όχι μόνο) με σκοπό ακόμα και την μετατόπιση των ορίων αυτών. Γιά άλλους λαούς η μετατόπιση γίνεται προς τα νεώτερα χρόνια ενώ γιά άλλους προς τα αρχαιότερα. Όπως μπορεί να καταλάβει ο κάθε Ελληνας, (και μέσα από αυτό το περιοδικό θα παρουσιάζουμε διαρκώς στοιχεία γιά να τεκμηριωθεί αυτό), γίνεται μία χυδαία και βάναυση ακαδημαϊκή προσπάθεια ώστε η ιστορία του λαού μας να μικρύνει μερικές χιλιάδες χρόνια. Τα σιωνιστικά (και όχι μόνο) κέντρα επιβάλλουν αυτές τις ημερομηνίες, οπότε, άλλοι εκούσια και άλλοι ακούσια, οι ρωμηοί επιστήμονες και το αλλοτριωμένο υπουργείο παιδείας σπεύδουν να τις ασπασθούν δηλώνοντας υποταγή στό πανίσχυρο αυτό ακαδημαϊκό κατεστημένο. (π.χ. οι Κρήτες του Μίνωα δεν ήταν Έλληνες, διότι δεν υπήρχαν ακόμη Έλληνες !!! κ.λ.π.). Φυσικά το κατεστημένο δεν τους αφήνει έτσι, επιβραβεύοντας παντoιοτρόπως την υποταγή τους, είτε καλώντας τους σε σεμινάρια "με τα έξοδα πληρωμένα", είτε προτείνοντάς τους να είναι εισηγητές σε κάποιο συνέδριο "έναντι καλής αποζημίωσης", είτε θέση υποτελούς καθηγητού κ.λ.π., είτε ακόμα κάνοντάς τους και μία "αξιοπρεπή" κηδεία κόστους πλέον του 1 δισ. δραχμών. Αυτές οι θέσεις των ρωμηών καθηγητών ή ειδικών, μας αναγκάζουν να βοούμε διαρκώς γιά τις παραχαράξεις αλλά και να εντρυφούμε κατά το δυνατόν περισσότερο στά εναπο-μείναντα ελάχιστα γραπτά των προγόνων μας προσπαθώντας λίγο από εδώ και λίγο από εκεί να αποκαθιστούμε και να κάνουμε γνωστή στούς συμπατριώτες μας την Ιστορία ΜΑΣ. Θα ήταν λοιπόν ευχής έργο αν εξέλιπαν από τα γνωστά συλλαλητήρια γιά την Μακεδονία τα συνθήματα του τύπου "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 3.000 ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ" ή "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 4.000 ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ" και ότι άλλο επιθυμεί ο καθένας. Η περιοχή αυτή ήταν Ελληνική από δημιουργίας ή έλευσης ζωής στον πλανήτη και οι αριθμοί 3.000 - 4.000 είναι αυθαίρετοι και βασιζόμενοι στην κατευθυνόμενη ιστορική άγνοια των συμπολιτών μας,(στην καλύτερη περίπτωση), ή σκόπιμα διοχετεύθηκαν στις διαδηλώσεις γιά πλύση εγκεφάλων. Η έντονες και πολύμορφες προσπάθειες των γνωστών - αγνώστων μισελλήνων, να μετα-κινηθεί η αρχή της Ελληνικής Ιστορίας στο 1.800 π.Χ., εκφράζονται στην χώρα μας μέσω τών φορέων της παιδείας και τού πολιτισμού. Οι εκφράσεις αυτές είναι τόσο συχνές, που ο προσεκτικός μελετητής των ανακοινώσεων ατόμων που ανήκουν στους πιό πάνω φορείς, δεν χρειάζεται να ψάξει πολύ γιά να επιβεβαιώσει τους ισχυρισμούς μας. Γιά παράδειγμα όταν ο γνωστός ανθρωπολόγος Αρης Πουλιανός ανακαλύπτει ίχνη ανθρώπινης ύπαρξης ηλικίας 3.000.000 ετών, στο χωριό Περδίκας δίπλα στην Πτολεμαίδα, αποδεικνύοντας έτσι οτι στην Μακεδονία πρωτοέζησαν οι άνθρωποι, (τα άλλα παλαιότερα ίχνη είναι στην Ασία ηλικίας 1.800.000 ετών και Αφρική ηλικίας 1.600.000 ετών), υφίσταται πρωτοφανή διωγμό από την τότε υπουργό πολιτισμού, και σε συνδυασμό με τις ανακαλύψεις του στα Πετράλωνα Χαλκιδικής, δέχεται μία δεκάδα περίπου μηνύσεων από το κράτος με σκοπό το βίαιο τέλος των ερευνών και την οικονομική εξάντληση του Πουλιανού. Διότι είπαμε ότι 1.800 π.Χ. πρέπει νά λέμε. Πιό πρίν ζούσαν εδώ πιθήκια..... ‘Ομως, το παρακάτω παράδειγμα είναι πιό ζωντανό. Πρόκειται γιά ένα άρθρο με τον τίτλο "ΔΙΟΝ" δημοσιευμένο στον "Οικονομικό Ταχυδρόμο" 28 Ιουλίου 1994 σελίδα 75. Υπογράφεται από τον γνωστό γιά τις ανακαλύψεις και την προσφορά του καθηγητή αρχαιολογίας του ΑΠΘ κ. Δημ. Παντερμαλή. Στο συγκεκριμένο άρθρο ο κ. Παντερμαλής, αρχίζει ως εξής: "ΠΡΙΝ ΑΠΟ 3.500 ΧΡΟΝΙΑ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΤΟΥΣ κλπ...", δηλαδή το 1506 π.Χ.... Γνωρίζοντας γιά τις επισκέψεις του στο άνδρο εκπόρευσης των σιωνιστικών ανθελληνικών θέσεων που είναι το πανεπιστήμιο Πρίνστον, κατανοούμε απόλυτα την θέση του κυρίου Παντερμαλή. Γνωρίζοντας και τις επισκέψεις εκείθεν εκπορευθέντων ακαδημαϊκών - πρακτόρων στην Θεσσαλονίκη που μεταφέρουν ντιρεκτίβες (π.χ. L.C. Brown φέτος την άνοιξη) δεχόμαστε σαν φυσιολογική "γιά το καλό του" την τοποθέτηση αυτή του 1506 π.Χ. Έτσι, διαβάζοντας την συνέχεια του άρθρου, βλέπουμε την αντίσταση του κ. Παντερμαλή στο Πρινστονικό κατεστημένο. Προς το τέλος γράφει: "....και αποδεικνύουν (τα ευρήματα) οτι οι αρχαίοι Ελληνικοί μύθοι δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα ιδιαίτερο είδος ΙΣΤΟΡΙΟΓΡΑΦΙΑΣ". Αυτή η πρόταση πρέπει να είναι η πιό γλυκειά μουσική που ακούστηκε όλον τον Ιούλιο.... Δηλαδή, σαν να μας λέει οτι αν ήταν στο χέρι του, θα ξαναγράφαμε την ιστορία μας. Δηλαδή, τέρμα η πλάκα με την μυθολογία... Ας αναλογισθούμε την βαρύτητα αυτής της πρότασης και ας θωρακιστούμε με γνώσεις απέναντι στα "κέντρα". Αποδεικνύεται οτι οι περισσότεροι (σίγουρα όχι όλοι) ακαδημαϊκοί μας θέλουν να το κάνουν αλλά δεν μπορούν. Όσο και αν φαίνεται παράδοξο, κάτι παρόμοιο με τον κ. Παντερμαλή έγραψε και ο ΑΡΡΙΑΝΟΣ και μάλιστα σε χρόνους πολύ άσχημους γιά τον Ελληνισμό, όπως και σήμερα. Στο βιβλίο Ε', μαθαίνουμε οτι ο Διόνυσος εξεστράτευσε στην Ινδία κατέλαβε την Χώρα, την εκπολίτισε, εδίδαξε τις καλλιέργειες και την αμπελουργία, και έκτισε την πόλη Νύσα (το όνομα της παιδαγωγού του ή του τόπου εξορίας του στην Ασία ή Αφρική) παρά το όρος Μηρό (προς ανάμνησιν του μηρού του ΔΙΟΣ εις τον οποίον εσυνεχίσθη η κύησής του, μετά τον θάνατο της μητρός του Σεμέλης). Αναρωτιέται ο Αρριανός γιά το "μύθο", και γιά το πως είναι δυνατόν οι Ελληνες να είχαν πάει τόσο μακρυά. Όμως πολύ χαρακτηριστικά γράφει στο βιβλίο Ε' στην παρ. 2 του πρώτου κεφαλαίου: "επί του παρόντος τουλάχιστον δεν πρέπει να κάνουμε λεπτομερή εξέταση γιά τα μυθολογούμενα περί του θείου εκ παλαιών εποχών. Διότι βεβαίως τα φανταστικώς διαδιδόμενα δεν είναι πιστευτά, όταν όμως κάποιος κατά την διήγηση του μύθου αναφέρει το Θείον, τότε δεν φαίνονται εξ ολοκλήρου απίστευτα". Δηλαδή ο Αρριανός (95-180 μ.Χ.), προφανώς γνωρίζοντας κάτι, λόγω διασυνδέσεων και εύκολης πρόσβασης σε βιβλιοθήκες, καθ' ότι ανώτατος Ρωμαίος αξιωματούχος, θεωρεί χρέος του, σαν Ελληνας, να αφήσει υπονοούμενα για την ιστορικότητα της "μυθολογίας" ελπίζοντας οτι κάποτε θα τα ανακαλύψουμε, όπως και έγινε. Η κοσμική εννοιολόγηση της λέξεως ΜΥΘΟΣ (κατά τον Εψιλον Π.) είναι: Μήτρα (Μ) του Ύψιστου (Υ) Θεού (Θ) κραδασμού (Σ) του Ολου (Ο) ή πιό απλά Μήτρα του Ύψιστου της Θείας Ουσίας ή Μήτρα του Υπερούσιου Θείου. Είναι μία Μήτρα που αναπαράγει τις εκδηλώσεις του Θείου.

 
ο ημίθεος ΗΡΑΚΛΗΣ λόγω θεϊκής καταγωγής αναγράφεται σαν Θ-ΗΡΑΚΛΗΣ (ΘΕΡΑΚLΕΣ).Το γράμμα -Θ- δηλώνει θείον.
 
ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ -Θ-

Απόψεις γιά την "μυθολογία" σαν του Αρριανού και σαν του κ. Παντερμαλή, δεν πρέπει να περνούν απαρατήρητες και χωρίς ανάλυση όταν πρόκειται να ασχοληθούμε σοβαρά με την παλαιά ιστορία. Πραγματικά λοιπόν η λέξη ΜΥΘΟΣ είναι το κλειδί γιά μιά τέτοιου είδους ανάλυση. Πρέπει νά ασχοληθούμε σοβαρά με την λέξη αυτή διότι περιέχει το γράμμα - Θ - το οποίο στην αρχαιότητα είχε ιδιαίτερη σημασία (όπως και όλα τα γράμματα). Το βιβλίο του Ακτουδιανάκη Ε. Ελευθερίου "ΕΡΟΗ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ", που είναι μία μελέτη σημασίας των γραμμάτων μας, μας διαφωτίζει περί -Θ-. Συγκεκριμένα, στην σελίδα 16, αναφέρει: "το γράμμα -Θ - είναι το θεϊκό γράμμα μας. Αρχικά απεδόθει σαν ένας κύκλος (το άπαν), μέ σταυρό μέσα του, (οι τέσσερες διαστάσεις). Αργότερα, απέληξε ως Θ, το σχήμα πανεπόπτου (θεϊικού) οφθαλμού. Το θρόισμα των φύλλων, από την πνοή του ανέμου, έδωσε ήχο στο γράμμα της θεότητος. Και επιβεβαιώνεται αυτό από το γεγονός οτι στην Πελασγική Δωδώνη, οι θείοι χρησμοί ελαμβάνοντο από το Θ-ρόισμα των φύλλων της ιεράς φηγός."

Πομπή Σειληνών με επικεφαλής έφιππο τον Θεό Ηφαιστο. Αναγράφεται Θ-Ηφαιστος (ΘΕΦΑΣΤΟΣ) λόγω Θεότητος.

Ο καθηγητής Η. Λ. Τσατσόμοιρος στο βιβλίο του, "Ιστορία Γενέσεως της Ελληνικής Γλώσσας", άν και δίδει μία τελείως διαφορετική ερμηνεία σχετικά με την προέλευση του γράμματος, όμως συμφωνεί οτι συμβολίζει το θείον. Λέξεις με το -Θ- όπως άθληση, μάθηση, σθένος κλπ συμβολίζουν θεόσταλτες ιδιότητες. Eπίσης αναφέρεται στο υπό έκδοση βιβλίο του Εψιλον Π., οτι το αρχικό, κοσμικό -- των μυστών, διαφοροποιούμενο προς το αντιληπτικό, πτωτικό -Θ-των αισθήσεων, είναι ο κύκλος και το κέντρο του, ταυτιζόμενα δηλ. το όλον και το κέντρο του. Είναι το ταυτόσημον του υποκειμένου και του αντικειμένου της Δημιουργίας, του Δημιουργού και του Δημι-ουργήματος. Είναι συγχρόνως το -- Αστρολογικό σύμβολο του Ηλίου, σαν ύψιστη αντιληπτική εκδήλωση (ΦΩΣ) του θείου γιά τον πλανήτη, ενώ το -- είναι το αστρολογικό σύμβολο της ΓΗΣ σαν αντιδιαμετρική εκδήλωση του Θείου στα χαμηλά πεδία. ΠΕΡΙ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ Ίσως η σημασία του ΜΥΘΟΥ, σαν λέξη μόνο, να είχε φθαρεί έως τα κλασσικά χρόνια, αλλά οι ερμηνείες των ΜΥΘΩΝ, όπωσδήποτε διατηρήθηκαν στα Ιερά και τα Μαντεία. Σαφώς μας το δηλώνει ο Βυζαντινός, αλλά Έλλην, αυτοκράτωρ και φιλόσοφος Ιουλιανός (ο κατά χριστιανούς αποστάτης ή παραβάτης), στο έργο του "ΣΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΤΩΝ ΘΕΩΝ" κεφ. 10. Σαν μύστης των Ελευσινίων και συνεπώς γνώστης της αποκρυπτογράφησης της μυθολογίας, μας λέει τα παρακάτω άκρως ενδιαφέροντα και αποκαλυπτικά...."κι' ας μην προφασιστεί κανείς οτι αυτά τα γεγονότα (δηλαδή της μυθολογίας) είναι τώρα περασμένα, κι' ότι έγιναν κάποτε, σαν να μην ήξεραν οι Θεοί τι θέλουν να κάνουν ή σαν να ήθελαν να διορθώσουν τα λάθη τους. Οι παλαιοί όμως, είτε με την καθοδήγηση των Θεών, είτε από μόνοι τους, ερεύνησαν ποιά ήταν η αρχή των αιωνίων όντων, ή ίσως μπορούμε να πούμε καλύτερα, τους αναζήτησαν με την υπόδειξη των ίδιων των Θεών. Οταν τους βρήκαν, τους κάλυψαν με παρά-δοξους μύθους, έτσι ώστε, εξαιτίας του παράδοξου και του απίθανου, ο ίδιος ο μύθος να μας σπρώχνει να αναζητήσουμε την αλήθεια. Και ο μεν απλός άνθρωπος, θαρρώ πως αρκείται στην καθαρώς συμβολική ωφέλεια του μύθου, ενώ ο πνευματικός άνθρωπος δέχεται τις αλήθειες αυτές σχετικά με τους Θεούς, μόνο υπό τον όρο οτι, ερευνώντας κάτω από την καθοδήγηση των Θεών, θα τις βρεί και θα τις συλλάβει, και αυτό επειδή ο υπαινιγμός που κρύβεται μέσα στον μύθο, τους λέει οτι πρέπει να ανα-ζητήσουν κάτι περισσότερο και συνε-χίζουν την έρευνα ώσπου φθάνουν στην ουσία του πράγματος και δεν πείθονται σε αυτό που θα τούς πούν οι άλλοι, παρά σ' αυτό που θα τους αποκαλύψει το δικό τους μυαλό." και λίγο πιό κάτω στο κεφ. 19 λέει: "...γιατί ποιός μπορεί να είναι τόσο ΑΞΕΣΤΟΣ ώστε να μην μπορεί να καταλάβει ότι τα ονόματα Ερμής και Αφροδίτη δηλώνουν το σύνολο των αρχών της γονιμότητας, οι οποίες περικλείουν και τον τελικό σκοπό που είναι και το ιδιαίτερο γνώρισμα της λογικής;...". Ας αναλογισθούμε την ταραχή που θα ένοιωθε ο Ιουλιανός, αν ξαφνικά παρουσιαζόταν την ζωή και έψαχνε στο σημερινό γένος των εκβαρβαρωθέντων Ελλήνων να βρεί τους μη άξεστους που θα καταλάβαιναν τις αλληγορίες της μυθολογίας ....και άν έψαχνε κάτι καλό να βρεί στα σχολικά βιβλία θα αναχωρούσε πάραυτα διά την νήσον των Μακάρων ολοφυρόμενος διά το χάλι μας.

Είναι όμως δυνατόν, ακόμη και σήμερα, κάποιος χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις γλωσσολογίας, να προβληματισθεί με την λέξη ΜΥΘΟΣ. Γιά παράδειγμα, υπάρχει ο ιατρός που είναι ο επαγγελματίας της καθ'εαυτού ιατρικής, αλλά ταυτόχρονα υπάρχουν οι επαγγελματίες που πλαισιώνουν βοηθητικούς τομείς της ιατρικής και αποτελούν τα παραϊατρικά επαγγέλματα. Η πρόθεση -παρά- δηλώνει εδώ κάτι διαφορετικό από την ιατρική αν και όχι ξένο προς αυτήν. Το ίδιο με την θύρα και το παράθυρο, που είναι μεν μία διέξοδος (το παράθυρο) αλλά η πρόθεση -παρά- δηλώνει οτι δεν είναι θύρα. Υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα στην γλώσσα μας, (μάνα - παραμάνα, κράτος- παρακράτος, νόμος- παράνομος κλπ κλπ), που μας κάνουν να σκεφτούμε σοβαρά την διαφορά που υπάρχει στο ΜΥΘΟΣ - ΠΑΡΑΜΥΘΙ. Πρέπει λοιπόν ο μύθος να ήταν κάποτε μία αληθινή εξιστόριση συμβάντων, ενώ το παρά του μύθου να είναι η υπερβολή, η αλληγορία, ο συμβολισμός κλπ. Επί πλέον, υπάρχουν δύο χαρακτηριστικές εκφράσεις που αναφέρονται στην λέξη μύθος, και που διατηρούνται σήμερα ακόμα σε ορεινές περιοχές της οροσειράς της Πίνδου από τους ντόπιους. Ισως λόγω της πολιτιστικής καθυστέρησης των περιοχών αυτών, που υπήρξαν θύλακες διατήρησης του Ελληνισμού, να έχουμε την μοναδική ευκαιρία να αντιληφθούμε την αλλαγή των εννοιών διαφόρων λέξεων. Η μία έκφραση, όπως μου διατυπώθηκε από έναν τέτοιο ορεσείβιο, και μπορεί να μας προβληματίσει πολύ ήταν η εξής: "-Αν δεν ήσουν εδώ τώρα, δεν θα είχαμε αυτόν τον ΜΥΘΟ". Περιττό να δηλώσω οτι ο ΜΥΘΟΣ μας δεν ήταν κανένα παραμύθι αλλά συζήτηση περί πολιτικής, κοινωνίας κλπ. Γιά τον κόσμο εκείνο αυτή είναι μία αποδεκτή έκφραση περιγραφής μίας συζήτησης ή εξιστόρισης. Η άλλη έκφραση πού είναι και πιό πολύ διαδεδομένη, χρησιμοποιείται από ένα οικογενειακό περιβάλλον ώστε η συμπεριφορά των μελών της οικογένειας να είναι η αρμόζουσα, γιά να μην τους "κουτσομπολεύει" το χωριο. Λένε δηλαδή, μην το κάνεις αυτό ξανά γιατί "θα δώσουμε τον ΜΥΘΟ", π.χ. η μητέρα λέει στά παιδιά της: "πάψτε να τσακώνεστε γιατί δώσαμε τον ΜΥΘΟ στην γειτονιά", δηλαδή οι έτοιμες γιά κουτσομπολιό γιαγιάδες που κάθονται απέναντι δεν ψάχνουν άλλη ευκαιρία γιά να ΕΞΙΣΤΟΡΟΥΝ το τι συμβαίνει στο σπίτι μας. Φυσικά, στην προ-τηλεοράσεως εποχή του χωριού, οι γιαγιάδες τροφοδοτούσαν την "εφημερίδα" του χωριού με τέτοια γεγονότα, ίσως μεγαλοποιώντας τα λίγο, αλλά σίγουρα εξιστορούσαν κάτι αληθές. Σίγουρα λοιπόν δεν πρέπει να θεωρούμε την μυθολογία ένα παραμύθι. Εχοντας υπ' όψιν όλα τα παραπάνω περί μύθων και μυθολογίας, πρέπει να ερευνήσουμε την Ελληνική ιστορία-μυθολογία με μέθοδο και έμπνευση ώστε να πλησιάσουμε την αλήθεια κατά το δυνατόν.

Η ΓΕΝΝΕΣΙΣ

Η πιό παλαιά ιστορία του κόσμου, (με την έννοια της γήινης επιφάνειας), η γένεση της Μακεδονικής γής, περιγράφεται πολύ συνοπτικά στην "Ιστορία του Ελληνικού Εθνους" της Εκδοτικής Αθηνών (τόμος Α', εισαγωγή, σελ. 10-11). "Πριν από 140.000.000, όταν ολόκληρος σχεδόν ο πλανήτης Γη είχε περίπου την μορφή μιάς πανθάλασσας, στις αρχές δηλαδή της κρητιδικής περιόδου, μία γιγαντιαία ανοδική ορογενετική κίνηση ανύψωσε επάνω από τα ύδατα αυτής της πανθάλασσας την λεγομένη Πελαγονική οροσειρά, μία στενή ζώνη ξηράς, η οποία περιελάμβανε την βορειότερη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (Πελαγονία), τον ΟΛΥΜΠΟ την ανατολική πλευρά της μετέπειτα Θεσσαλίας και την βόρειο Εύβοια." Έτσι απλά, ο Όλυμπος είναι το αρχαιότερο βουνό του κόσμου, και επέζησε των βιβλικών καταστροφών που συγκλόνιζαν τον πλανήτη γιά δεκάδες εκατομμύρια χρόνια αργότερα. Μας είναι άγνωστες οι διαδικασίες σύμφωνα με τις οποίες ο Όλυμπος έγινε η κατοικία των Θεών. Οσο βαθειά οι μνήμες των Ελλήνων θυμούνται συμβάντα, τόσο είναι και ο Όλυμπος κατοικία Θεών. Ο ρόλος της πανάρχαιας αυτής γεωγραφικής περιοχής είναι καθοριστικός γιά τον Ελληνισμό. Γιατί από την γη αυτή ξεκινά την Ελληνική ζωή ο παλαιότερος άνθρωπος του πλανήτη που αργότερα εξαπλώνεται σαν Πελασγός ή Αβαντας ή Θράξ ή Δωριεύς κλπ. Οι ανακαλύψεις Πουλιανού σε Πετράλωνα και Περδίκα, μόνο περί αυτού συνηγορούν. Οι κάτοικοι του γεωγραφικού χώρου της σημερινής Μακεδονίας, χωρίς να πρέπει να πολεμούν διαρκώς με εχθρούς από βορρά, διότι στον βορρά υπάρχουν παγετοί, αξιοποιώντας τα σπήλαια σαν ζεστές και ασφαλείς κατοικίες, και δοξάζοντας την Μακεδονική γή που πάντα ήταν εύφορη, με πολλά νερά και πολλά χωράφια, δημιουργούν πολιτισμό.

ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ

Όλα όμως ξεκινούν με την επικράτηση της "Ολυμπίου δυναστείας". Ότι και αν συμβολίζει μία τέτοια επικράτηση, αποτελεί κοσμοϊστορικό γεγονός γιά τους Ελληνες, που γιά χιλιάδες χρόνια θα το θυμούνται και θα το υμνούν. Ετσι, ο επιφανέστερος αρχαίος λυρικός Πίνδαρος, σε επινίκιο ύμνο του λέει: "προείπε δε (ο Τειρεσίας) και τούτο, οτι, ότε οι Θεοί εις την πεδιάδα της Φλέγρας έμελλον να συνάψουν μάχην προς τους Γίγαντας...." (προς Χρόμιο Αιτναίο, Αντ. δ'). Φυσικά αναφερόμεθα στην περίφημη Γιγαντομαχία που ακολούθησε την Τιτανομαχία, αλλά που κατέληξε σε περιφανή νίκη των Ολυμπίων και θάνατο των Γιγάντων. Σε πολύ αρχαιότερα του Πινδάρου χρόνια, ο Ορφικός ύμνος -32-, της Αθηνάς, αναφέρεται στην δράση της θεάς στην γιγαντομαχία σαν "...εξολοθρεύτρια των Φλεγραίων Γιγάντων...". Ο Απολλόδωρος ο Αθηναίος, βιβλίο Α' κεφ. 6, αναφέρει οτι οι Γίγαντες είχαν γεννηθεί μάλλον στην Φλέγρα. Η Φλέγρα (φλεγόμενη γη) είναι η σημερινή Παλλήνη στο πρώτο πόδι της Χαλκιδικής, λίγο πιό κάτω από την Ποτίδαια. Πήρε το όνομά της από τον γίγαντα Πάλλα που εφόνευσε εκεί η Αθηνά που από τότε ονομάζεται Παλλάς. Στην Χαλκιδική λοιπόν έγινε μία τεράστιας σημασίας μάχη που κράτησε πολύ, αλλά οι Ολύμπιοι (Ουράνιοι) επεκράτησαν των γήινων (παιδιών της Γης Γη-γάντων), όπως αναφέρει στο κεφάλαιο περι γιγαντομαχίας ο Ι. Κακριδής στην Μυθολογία του, της Εκδοτικής Αθηνών. Η εξήγηση πού δίνει είναι ότι οι γίγαντες ήταν τρομερά γαιολογικά φαινόμενα. Εμείς διαφωνούμε διότι ο μύθος βοά γιά κάτι πολύ πιό μεγάλο. Στο μέλλον θα ασχοληθούμε εκτενέστερα με τον ΜΥΘΟ και ίσως ανακαλύψουμε τι σημαίνει το ότι "τα Τάρταρα είναι εννέα ημέρες και εννέα νύκτες ταξίδι μακρυά από την γή" όπως μας λέει ο Ησίοδος. Πάντως, όπως και νά έχει το θέμα, οι Θεοί (ίσως προπάτορές μας) νίκησαν Τιτάνες και Γίγαντες και έγιναν κυρίαρχοι του κόσμου πάντα στον Όλυμπο. Την περιοχή γύρω από τον Όλυμπο την περιβάλλει η θεϊκή δύναμη των Ολυμπίων και έτσι η περιοχή αυτή ονομάζεται ΘΡΑΚΗ. Ενα φυσιολογικό όνομα γιά τόσο ιερή περιοχή διότι περιλαμβάνει το γράμμα - Θ - που είναι θεϊκό, ακολουθούμενο από το - Ρ - που συμβολίζει ροή. Η Θράκη είναι η χώρα από τον Όλυμπο έως τον Ελλήσποντο και τις δυτικές ακτές του Πόντου, και δέχεται την εξ' Ολύμπου Θεϊκή ροή ή ευλογία. Ο Δίας, παντοκράτωρ, στέλνει τότε τις κόρες του τις Πιερίδες Μούσες, (δηλ. τους θεϊκούς νόμους) στην πρώτη γη, την Πιερία. Εκεί οι Μούσες ανταγωνίζονται τις κόρες του βασιληά Πίερου και της Ευίππης και επικρατούν. Από τότε επικρατεί στους ανθρώπους η θεόσταλτη τάξη των Μουσών (έναντι της χθονίας του Πίερου). Οι κάτοικοι της ευλογημένης Θρακικής-Μακεδονικής γης, γιά δεκάδες χιλιάδες χρόνια παρατηρούν προσεκτικά το φυσικό τους περιβάλον, προσπαθούν να εξηγήσουν τις θεϊκές επεμβάσεις στην φύση και με τα έμφυτα χαρίσματα της φυλής (διορατικότητα, διειδυτικότητα, διανόηση κλπ), δημιουργούν την ΑΝΑΤΟΛΗ των τεχνών και επιστημών. Οι τέχνες, οι επιστήμες, η θεολογία-κοσμογονία ωριμάζουν σε τέτοιο βαθμό που έρχεται η στιγμή να κωδικοποιηθούν από ένα φωτισμένο νού της εποχής. Ενα γέννημα της γης του Ολύμπου, γιός του βασιλέα Οιάγρου, βλέπει το πρώτο φως σε μία ζεστή σπηλιά στα Λείβηθρα ( περιοχή σημερινής Λεπτοκαρυάς) ή στην Πίμπλα στις ΒΑ πλαγιές του Ολύμπου. Πρόκειται βέβαια γιά τον Ορφέα, η πανάρχαια εργασία του οποίου αποτελεί ένα τεράστιο πρόβλημα γιά τους ανθέλληνες, διότι αν μελετηθούν οι Ορφικοί ύμνοι όπως πρέπει, θα αλλάξουν οι ιστορίες πολλών λαών ανθρώπων και αντί-ανθρώπων. Ετσι ο μελετητής των Ορφικών, αστρονόμος Κ. Χασάπης (αστρο-νομικός σταθμός Πεντέλης) αποδεικνύει οτι οι ύμνοι μιλούν γιά κοσμικά συμβάντα του 11.800 π.Χ. τουλάχιστον, αλλά "γιά τον φόβο των Ιουδαίων" αναγκάζεται στην ίδια σελίδα να διαψεύσει τον εαυτό του. Όμως ο Ορφεύς, μέσω των Ορφικών, μιλά για φαινόμενα τόσο παλαιά όσο η γέννηση του Σύμπαντος και το ηλιοκεντρικό σύστημα, με την ακρίβεια που έχουν οι σημερινές αστρονομικές ανακοινώσεις. (διατυπωμένες σαν ποιήματα γιά να μην τις κατανοούν οι αμύητοι). Ήταν ο Αριστοτέλης της εποχής του. Ο Ορφεύς είναι αστρονόμος, νομοθέτης, ιατρός, μουσικός, φυσικός, ιδρυτής της μύησης και μυστηρίων και εκπολιτιστής. Ταξιδεύει μέχρι την Αίγυπτο, μεταφέρει την μυστηριακή θεολογία εκεί, όπως προκύπτει από τον στίχο -42- των Αργοναυτικών, (ηδ' όσον Αιγύπτω ΙΕΡΟΝ ΛΟΓΟΝ ΕΞΕΛΟΧΕΥΣΑ). Αργότερα, οι Αιγύπτιοι ιερείς, θεματοφύλακες των παραδόσεων της φυλής τους, θα πούν στον Σόλωνα οτι εκπολιτίστηκαν πριν το 9.000 π.Χ. από τους Ελληνες...(Πλάτων, Τίμαιος). Ο εκπολιτισμός των λαών ξεκινά από τους Ελληνες, και μάλιστα με τον Ορφέα και τους Ορφικούς, από την Θρακο-Μακεδονική γη πριν το 10.000 π.Χ.... Το 9.000 π.Χ., κατά τους Αιγυπτίους ιερείς, οι Ελληνες είχαν τέτοιο πολιτισμό ώστε οι Αθηναίοι μόνοι, νικούν τους επίδοξους κατακ- τητές ¶τλαντες. (Πλάτων, Τίμαιος). ‘Ομως τότε έγιναν τόσο μεγάλες κατασ-τροφές στην Ελληνική χώρα ώστε οχι μόνο άδειασε η τεράστια λίμνη της Θεσσαλίας, αλλά καταστράφηκε και η Αθήνα. Περίπου στο 9.000 π.Χ. τοποθετούν την τρομακτική αυτή καταστροφή, που μεταφέρθηκε στην μυθο-λογία σαν κατακλυσμός του Δευκαλίωνα, πολλοί σημερινοί Ελληνες ερευνητές. (π.χ. περ. ΔΑΥΛΟΣ Ιούλιος 1994). Μετά τον κατακλυσμό αυτό, με τις ανακατατάξεις πληθυσμών που σίγουρα ακολούθησαν, ο εγγονός του Δευκαλίωνα, γίνεται ηγεμών και ονοματοδότης των "Θρακών" του Ολύμπου. Είναι ο ΜΑΚΕΔΝΟΣ ο γιός του Διός και της Πανδώρας κόρης του Δευκαλίωνα και της Πύρρας (κατά τον Ησίοδο) και αδελφός του Γραικού και του Μάγνητα που εγκαταστάθηκαν στα μέρη γύρω από τον Ολυμπο πάντα κατά τον Ησίοδο. Η Πανδώρα ήταν αδελφή του Ελληνα, γιού του Διός και της Πύρρας. Στην Θεογονία αυτή διαπιστώνουμε οτι τουλάχιστον γύρω στο 9.000 π.Χ. αναφέρεται (ΜΥ-Θ-ΟΛΟΓΕΙΤΑΙ λόγω θεϊκής καταγωγής) αρχηγός των Ελλήνων, θείος του Μακεδόνα και των άλλων και φυσικά πιστεύουμε ότι τέτοια ονόματα φυλών προϋπήρχαν κατά πολύ του κατακλυσμού. Εξ' άλλου οι σημερινές ανασκαφές στην Πιερία, που γιά λόγους που εξηγήσαμε δεν γνωρίζουν την δημοσιότητα που θά έπρεπε, συνηγορούν υπέρ των παραπάνω θέσεων. Επί παραδείγματι αποσιωπάται πλήρως η ανεύρεση απανθρακωμένων σπόρων σιτηρών στην Νέα Νικομήδεια Ημαθίας, που μετρήθηκαν με ανθρακα-14 και χρονολογήθηκαν οτι ανήκουν περίπου στο 7.000 π.Χ. Πρίν λίγα χρόνια είχε ξεσπάσει σάλος διότι βρέθηκαν παρόμοιοι σπόροι της ίδιας ηλικίας στην Παλαιστίνη. Ανήκουν στη σφαίρα του γελοίου τα αναγραφέντα τότε περί αρχής της ζωής εκεί...Οσο γιά την ανακάλυψη της Νικομήδειας θα χαρούμε πολυ αν πληροφορηθούμε οτι οι σπόροι είναι ακόμη στην Ελλάδα και δεν έχουν λάβει την άγουσα πρός Γερμανία ή Αυστρία όπου "κατάφεραν" να φθάσουν τα περισσότερα παλαιοντολογικά ευρήματα του Ζάκρου και των Πετραλώνων... Δεν θα μας προξενήσει όμως εντύπωση άν όντως φυγαδεύτηκαν, διότι γνωρίζουμε την εμπειρία και τις ανάλογες ικανότητες και "επιτυχίες" του Αντι-Ελληνικού Υπουργείου Πολιτισμού. Αν θελήσουμε να βγάλουμε μία κεντρική ιδέα από τα παραπάνω, αυτή θα ήταν το ότι στην Μακεδονική - Ολυμπιακή γη άνθισε ο πολιτισμός και από εδώ επεξετάθει. Υπήρχαν συσωρευμένες γνώσεις δεκάδων χιλιάδων ετών σε μία σχετικά κοντινή εποχή περί το 10.000 π.Χ. Οι γνώσεις αυτές ήταν τόσο μεγαλειώδεις που ακόμη σήμερα οι δάσκαλοι δεν τόλμησαν να τις διδάξουν. Επειδή αν τους αφήσουν να τις διδάξουν θα αναθεωρήσουν πολλά οι Ελληνες.... Δημιουργούνται όμως εύλογα διάφορα ερωτήματα: Είναι δυνατόν οι άνθρωποι αυτοί να μην χρησιμοποιούσαν κάποιου είδους γραφή; Και αν ναι γιατί δεν βρήκαμε τίποτε στις ανασκαφές; Με ποιά λογική ένας λαός με τις Ορφικές γνώσεις που έχουν διαχρονική ισχύ, "ανακαλύπτει" την γραφή από έναν εκβαρβαρωθέντα ελληνικό λαό, τους Φοίνικες, που στερείται όχι μόνο πολιτισμού και γνώσεων αλλά και υποδομής γιά οτιδήποτε πλήν ναυτοσύνης είδους προόδου; Εμείς πιστεύουμε οτι είναι αδύνατον να μην υπήρχε γραφή. Θα συμφωνήσουμε με τον Herman Diels που στους "Προσωκρατικούς" έκδοση 1961, ισχυρίζεται οτι οι αρχαίοι χρησιμοποιούσαν γιά να γράφουν, υλικά που φθείρονται εύκολα όπως λίθους και λεπτές ξύλινες πλάκες. Αργότερα χρησιμο-ποιείται ο πηλός κλπ. Η αρχαιότερη γραφή, θέλουν να μας πουν, είναι του 4.000 π.Χ., και βρέθηκε στην περιοχή (που αλλού) της Μέσης Ανατολής. Φυσικά η Μακεδονική γη είχε τον τελευταίο λόγο πάλι. Σε πείσμα των αντι-επιστημόνων, δικαιώνοντας τον Diels, μετά τριάντα και πλέον ετών, ο αρχαιολόγος καθ. Χουρμουζιάδης, ανακαλύπτει μέσα στον βούρκο της λίμνης της Καστοριάς (στον χώρο του πανάρχαιου οικισμού του Δισπηλιού), το καλοκαίρι του 1993, μία λεπτή ξύλινη πλάκα μέ Ελληνικά γράμματα, η οποία στο εργαστήριο του Δημόκριτου χρονολογήθηκε 5.200 π.Χ. Επίσης βρίσκει μία ξύλινη βάρκα εκείνων των χρόνων εις πείσμα των "φοινικιστών" που θέλουν τις πρώτες βάρκες να είναι από πάπυρο και μακρυά από Ελλάδα... Φυσικά η ελληνική(;) και παγκόσμια "ακαδημαϊκή" κοινότητα (συμμορία) δεν την δέχεται σαν γραφή αλλά δεν μας λέει και τι πιστεύει οτι συμβολίζει. Ετσι απλά, οι Ελληνες ΔΕΝ δικαιούνται να διδαχθούν τίποτα από όλα αυτά. Η σημαδιακή χρονολογία του 5.000 π.Χ. είναι ένα καλό σημείο γιά το τέλος των αναζητήσεων της προϊστορικής Μακεδονίας. Με μία αναδρομή στα περάσματα Θεών και ηρώων από την Μακεδονική γη. Στον 9ο ά-θ-λο του ο Ηρακλής πέρασε από την Θάσο και αφού την έκανε άνω κάτω, έδιωξε τους "Θράκες" κατοίκους της και εγκατέστησε Κρητικούς, τα παιδιά του Ανδρόγεω και εγγόνια του Μίνωα. Μετά πήγε στην Τορώνη και σε αγώνα πάλης νίκησε τα εγγόνια του Ποσειδώνα Πολύγονο και Τηλέγονο. Από τα ονόματα αυτά συμπεραίνουμε οτι στην Χαλκιδική ζούσαν ανέκαθεν οι πρόγονοί μας. Οσο γιά τον Ηρακλή, μιά και ήταν σύγχρονος του Ορφέα, αφού ο δάσκαλός του στην κιθάρα ήταν ο Λίνος, ο αδελφός του Ορφέα, ξέρουμε πότε περίπου έζησε. Ίσως τότε, αφού έκανε στην Μακεδονία ότι ήθελε, να έγινε και γενάρχης των "Ηρακλειδών". Την Θρακική-Μακεδονική γη γνώρισε και ο Διόνυσος πριν εκστρατεύσει προς τις Ινδίες. Ο Θράξ βασιλεύς Λυκούργος, βασιλεύς των Ηδωνών, στον ποταμό Στρυμώνα, αναχαιτίζει και καταδιώκει τον στρατό του Διόνυσου ενώ αιχμαλωτίζεται το στρατόπεδό του (Βάκχες, Σάτυροι). Στην επιστροφή νικά ο Διόνυσος και εκτελεί τον Λυκούργο στο Παγγαίο. Τελειώνουμε με την πληροφορία του Ηροδότου, οτι "οι Μακεδνοί που κατοικούσαν στην Πίνδο, μετανάστευσαν στην Δρυόπιδα και από εκεί ήλθαν στην Πελοπόννησο σαν Δωριείς " (Ι, 56, 3). Αυτή την άποψη έρχεται να συμπληρώσει ο Αισχύλος στις "Ικέτιδες" (250 και κάτω), εμφανίζοντας τον βασιλέα του Αργους Πελασγό, να κατάγεται από την Χώρα που είναι ανάμεσα στην Δωδώνη και τον Στρυμώνα. Δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε με αυτή την εκδοχή καταγωγής του μεγαλειώδους, όσον και παρεξηγημένου μέχρι και τώρα γένους των Πελασγικών προγόνων μας. Ως επίλογο, δεν μπορούμε να μη σημειώσουμε και την πλάνη(;) του κ. Νίκου Μάρτη πρώην πολιτικού και υπουργού, ο οποίος υπερηφάνως διαλαλεί την μεγάλη ιστορία της Μακεδονίας σαν 4.000 χρόνια Ελληνικής. Προφανώς δεν ήταν εθνικά συμφέρον, κατά την κρίση του, να σκαλίζουμε τις στάχτες. Ο ΤΡΑΓΙΚΟΣ ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ Δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρούμε τον αντίλογο όσον αφορά στο όνομα του γενάρχη των Μακεδόνων. Φυσικά ξέραμε οτι δεν ήταν ανάγκη να ερευνήσουμε βιβλία Σκοπιανών ή Σλάβων. Είμασταν βέβαιοι οτι αργά ή γρήγορα θα "μαθαίναμε" την καταγωγή μας, από πιό "πονηρές" πηγές. Από αυτούς που φιλοξενήθηκαν πολλούς αιώνες στην Μακεδονική γη και που απεφάσισαν οτι έχουν κτητικά δικαιώματα επάνω της. Αυτούς που ξόδεψαν και ξοδεύουν πολλά χρήματα και πολύ μυαλό γιά την μεθόδευση της δια-δικασίας του αφελληνισμού της Μακεδονικής γής. Αυτούς που ονειρεύτηκαν την Θεσ-σαλονίκη ως πρωτεύουσα ενός τμήματος της παντοκρατορίας τους, και που το μένος τους ξέσπασε επάνω μας όταν απέτυχαν. Βέβαια, τα περιοδικά σήμερα έχουν καθιερώσει το "δεν φέρουμε ευθύνη γιά τις απόψεις των αρθρογράφων". Εμείς λέμε οτι αυτές οι γελοίες νομικίστικες απόψεις υπάρχουν ακριβώς γιά το αντίθετο. Δηλαδή γιά να δημοσιεύουμε αυτά που μας αρέσουν χωρίς κανένα φόβο. Ιδιαίτερα μας εξυπηρετεί να παρουσιάζουμε άρθρα από το στρατόπεδο του αντιπάλου, διότι τάχα δεν ευθύνεται ευθέως το περιοδικό. Ενα τέτοιο περιοδικό λοιπόν, που εκδίδεται με χρήματα ΤΩΝ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, είναι τα ΧΡΟΝΙΚΑ και που είναι όργανο του Κ.Ι.Σ. (Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο, Ν.Π.Δ.Δ. του οποίου οι υπάλληλοι πληρώνονται απ' το κράτος και ανήκει στο υπουργείο ......παιδείας!!!!!). Η ύλη του περιοδικού αξίζει να αναλυθεί σε άλλο άρθρο. Εμας μας αφορά το τεύχος 128, Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου 1993. Έψαξαν λοιπόν οι συντάκτες των ΧΡΟΝΙΚΩΝ και ανακάλυψαν κάποιον Θωμά Πασχίδη, (1835-1891), εκπαιδευτικό και εθνικό αγωνιστή, ο οποίος έγραψε ένα βιβλίο το 1880, που αναφέρεται στους "ΙΣΡΑΗΛΙΤΑΣ ΕΝ ΤΩ ΕΛΛΗΝΙΣΜΩ". Μιά λοιπόν και το θέμα Μακεδονία καίει τους Έλληνες σήμερα, το κείμενο του συγχισμένου, όπως δείχνει, Πασχίδη, βόλεψε απόλυτα τους ιθύνοντες του Κ.Ι.Σ. δείχνοντας την ευαισθησία τους γιά την Μακεδονία. Όπως λέει λοιπόν το άρθρο, οι Μακεδόνες κατάγονται από τον δευτερότοκο γιό του Ιάφεθ, τον Μακεδίμ........ Στά ΧΡΟΝΙΚΑ δεν ακολούθησε ουδέν σχόλιο επ' αυτού, γεγονός που ουδόλως μας εξέπληξε ή εξένισε .........

Γρηγόρης Μπέλλος

 
 
[ Πίσω ΑΡΧΑΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ] [ Πίσω ΤΕΥΧΟΣ 2ον]