Διοργανώθηκε στίς 19/3/97, από ομάδα φοιτητών, στήν Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, ημιημερίδα μέ θέμα: «Ελληνισμός - Χριστιανισμός, στό Βυζάντιο. Τό Βυζάντιο ωφέλησε ή έβλαψε τόν Ελληνισμό;». Οι ομιλητές, που εξέφραζαν όλους τούς χώρους, ήσαν οι εξής: κ. Αγνή Βασιλικοπούλου, καθηγήτρια Βυζαντινής Ιστορίας, από τό Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο Αθανάσιος Κουκοβίστας καί ο αρχαιολόγος Ευάγγελος Μπεξής, από τόν Δαυλό, ο ιατρός Παναγιώτης Μαρίνης από τήν Εταιρεία Αρχαιοφίλων, ο Ιωάννης Χαραλαμπόπουλος, εκδότης του Απολλωνείου Φωτός, ο καθηγητής Τρύφων Ολύμπιος (τ. Κωστόπουλος), ο συγγραφεύς Βλάσης Ρασσιάς, ο πατήρ Γεώργιος Μεταλλινός από τήν εκκλησία τής Ελλάδος, ο πατήρ Ευάγγελος Σκορδάς καί ο θεολόγος Γεώργιος Μουστάκης καθηγητής του Αμερικανικού Κολλεγίου Αθηνών.
Τό θέμα ήταν βέβαια, ως πρός τήν δεύτερη φράση του, ιστορικά οξύμωρο (όπως εύστοχα παρατήρησε κάποιος τών ομιλητών: Από πότε υπόδουλος ωφελείται από τόν κατακτητή του;), καί τό ακροατήριο, έντονα φορτισμένο από μιά διαιωνιζόμενη ιστορική, ιδεολογική καί Κοσμοθεωρική αντιπαλότητα. Τό πρώτο θετικό, ήταν ότι όλοι οι ομιλητές (πλήν τής καθηγήτριας τής Ιστορίας, η οποία επέλεξε νά εμφανισθή .ανιστόρητη!), καί τών δύο πλευρών, συνεφώνησαν ότι ο όρος «Βυζάντιον» είναι πλασματικός καί αποδόθηκε «μετά θάνατον» σέ ό,τι ονομάζονταν «εν ζωή» Νέα Ρώμη ή Ανατολικό Ρωμαϊκό κράτος ή ακόμη καί Ρωμανία. Η Ελληνική ταυτότητα δέν ήταν ποτέ στίς επιλογές αυτού τού συνειδητά Ρωμαιο-Χριστιανικού κράτους.
Οι ομιλητές τής πλευράς τού Ελληνισμού, μέ αδιάσειστα ιστορικά στοιχεία, τεκμηρίωσαν όλοι, τήν άποψη ότι τό κράτος αυτό, ποδηγετούμενο από Θρησκευτικό φανατισμό καί κυβερνώμενο από, κατά το πλείστον, βαρβαρικής καταγωγής ηγέτες, όχι μόνο «έβλαψε» καί δίωξε, αλλά κατεσπάραξε τόν Ελληνισμό καί κατεσυκοφάντησε ότι απέμεινε από τήν μνήμη τού θύματός του. Η Ιστορία, αν καί γραμμένη καί παραμορφωμένη, όπως πάντα, από τόν νικητή, δέν ήταν δυνατόν νά καλύψη καί αποκρύψη τόσο φοβερά γεγονότα καί υπήρξε αμείλικτη. Όλα καλά θά μού πείτε, γιά τήν πλευρά τού Ελληνισμού; Δυστυχώς, κατά τήν γνώμη μου, όχι. Η ιστορική τεκμηρίωση δέν σημαίνει πάντα καί στρατηγική επιτυχία. Η Θεά Μήτις, σύντροφος τού Διός καί μητέρα τής Αθηνάς, η πολύτροπος Νόησις κατά τούς Πλάτωνα κι Αριστοτέλη, δέν τιμήθηκε αρκούντως από όλους τους ομιλητές. Από δέ τό ακροατήριο, τό συμπαθόν αυτήν τήν πλευρά, αγνοήθηκε εντελώς. Αν σκοπός αυτής τής συνεδρίας ήταν νά ικανοποιηθώ καί πεισθώ εγώ, ο ήδη πεπεισμένος, καί αρκετοί ακόμη σάν κι εμένα, τότε ναί, οι ομιλητές και οι παρεμβάσεις τού ακροατηρίου, απέδειξαν τα άδικα, άναψαν τά αίματα καί πέτυχαν τό ζητούμενο. Αν όμως στόχος τους ήταν νά αποδεχθούν καί κατανοήσουν τά δίκαια, οι πλανημένοι ή απαίδευτοι τής άλλης πλευράς, πέτυχαν μόνο τήν συσπείρωση τού ενυπάρχοντος δογματισμού καί τήν μισαλλόδοξη - από τήν πλευρά τους - έξαρση μιάς πολυαίωνης, ασύμφορης Εθνικά αντιπαλότητος.
Αυτό φάνηκε στήν αντιπαράθεση μέ τόν κύριο ομιλητή τής Εκκλησιαστικής πλευράς. Ο πατήρ Γεώργιος Μεταλληνός είναι βέβαια ένας έξυπνος Ρωμιός καί ικανός αντίπαλος. Διαχειρίζεται τήν αναμφισβήτητη ιστορική γνώση του, αποφεύγοντας κακοτοπιές καί δημιουργώντας βολικές, πολιτικάντικες εντυπώσεις. Αυτό ήταν όμως καί τό μεγάλο του μειονέκτημα σ' αυτήν τήν συζήτηση, τό οποίο οι Έλληνόφιλοι ομιλητές (πλήν Μαρίνη καί Μπεξή), βοηθούντος καί τού κοινού, δέν εκμεταλλεύτηκαν. Αυτή η ίδια, η ιστορική γνώση που επιδεικνύει, τόν υποχρεώνει συνάμα νά αποδέχεται τά ασύμφορα πρός τήν πλευρά του, ιστορικά, αδιάσειστα επιχειρήματα γιά τό συντελεσθέν (κι ακόμη συντελούμενο) Πολιτισμοκτόνο έγκλημα. Οι κάποιες «κορώνες» τών ομιλητών καί τού φίλιου ακροατηρίου, τού έδιναν όμως στήν διάρκεια τής ομιλίας του, τήν ευκαιρία νά ξεγλιστρά, απαντώντας σ' αυτές καί αποφεύγοντας τήν «ταμπακέρα». Παρ' όλα αυτά, μέ επιτήδεια, σχεδόν «ανακριτική», επιμονή τού Βαγγέλη Μπεξή, εξαναγκάσθηκε, στό τέλος, νά παραδεχθή καί νά δηλώση ότι ο όρος «Ειδωλολάτρες» γιά τούς Έλληνες, είναι συκοφαντικός, ανιστόρητος, άπρεπος καί άδικος καί πρέπει επιτέλους νά πάψη ν' ακούγεται.. Αυτή η δήλωση ήταν καί είναι πάντα μία ιστορική καί δίκαιη απαίτησή μας. Αυτός βέβαια που παραδέχθηκε αυτά, είναι ο ίδιος που έχει δηλώσει: «...ο μεγαλύτερος κίνδυνος σήμερα, δέν είναι ούτε η Ευρώπη ούτε η Αμερική ούτε η Νέα Τάξη Πραγμάτων... είναι η Αρχαιολατρεία ορισμένων... ο θανάσιμος αυτοτραυματισμός τού Έθνους μας»! (περιοδ. Αλέκτωρ τ. 80/ σελ. 10). Τό νά δηλώνεις, κατά περίπτωση, θέσεις εκ διαμέτρου αντίθετες, είναι χαρακτηριστικό μιάς ανατολίτικης πονηριάς κι ενός πολιτικάντικου Βυζαντινισμού, που βέβαια δέν μπορούσε νά μήν προβάλει σέ μιά συζήτηση γιά τό Βυζάντιο, όπου τέτοιες συμπεριφορές ήταν γνώρισμά του. Παρ' όλα αυτά, δηλώσεις σάν αυτήν, περί «Ειδωλολατρών», καί μάλιστα από έναν δεδηλωμένο εχθρό τής Αρχαιοφιλίας, είναι στρατηγικά χρήσιμες καί πρέπει νά τίς προκαλούμε. Θά πρέπει κάποτε νά διδαχθούμε κι εμείς από τίς επιτυχίες καί τακτικές τών αντιπάλων. Μέ άλλο Ήθος βέβαια ...καί μέ Μήτιν. Ο αγώνας γιά τήν τιμή τών Πατρώων, είναι πάντα καλός. Η επιτυχία τού αγώνος όμως, ακόμη καλύτερη καί - γιά μάς, τώρα πιά - επιτακτική ανάγκη!
Ο κ. Μουστάκης, καθηγητής Θεολογίας, μέ αξιόλογο ρεύμα συμπαθείας από μεγάλη μερίδα Ορθοδόξων καί καλή πρόσβαση στά Μέσα, υπήρξε ένας αυτόκλητος σύμμαχος καί σάν τέτοιον θά πρέπει νά τόν εκτιμά καί αξιοποιεί η Αρχαιόφιλος παράταξις. Δήλωσε τήν πίστη του στήν διδασκαλία τού Ιησού, αλλά καί στό μεγαλείο τής Ελληνικής Φιλοσοφίας καί καταφέρθηκε κατά τής υποκρισίας καί τής μισαλλοδοξίας, τής Εκκλησιαστικής εξουσίας καί τής δίωξης καί συκοφάντησης από αυτήν, τού Ελληνισμού. Καταφέρθηκε επίσης κατά τών μισαλλόδοξων Οικουμενικών Συνόδων, τού αιματηρού διωγμού τών Αιρέσεων, τού Μοναχισμού και τών πολυαίμακτων Θρησκευτικών πολέμων, ένα φαινόμενο που μόνο από τίς Ιουδαιογενείς Θρησκείες προκλήθηκε καί προκαλείται.
Τό συμπέρασμα, νομίζω, γιά έναν αντικειμενικό (αν βέβαια υπήρχε τέτοιος, στήν κατάμεστη αλλά φορτισμένη αίθουσα!) ακροατή καί κριτή τών αξιόλογων εισηγήσεων, θά μπορούσε νά είναι τό εξής: Αυτό που αποκαλείται «Βυζάντιο», έβλαψε, σάν Κρατική καί Θρησκευτική εξουσία καί καταδίωξε καί προσπάθησε νά εξαφανίση, καθ' όλη τήν υπερχιλιετή ύπαρξή του, τόν Ελληνισμό. Αυτός όμως ο διωκόμενος Ελληνισμός, παρέμεινε ζών, κύριο συστατικό στοιχείο αυτού τού ανθελληνικού Κράτους κι εξέθρεψε (μόνον αυτός) κάθε Πολιτισμικό γνώρισμά του, σέ όλη αυτήν τήν περίοδο. Ήταν πάλι αυτός ο διωκόμενος καί συκοφαντημένος Ελληνισμός, που μετά τήν άλωση, μετοίκησε στήν Δύση γιά νά δημιουργήση τήν Αναγέννηση καί νά βγάλη τήν Ανθρωπότητα από τά σκοτάδια τού Μεσαίωνα, που οι Θρησκευτικές μισαλλοδοξίες καί ο λυσσαλέος αφελληνισμός, δημιούργησαν.

Επαμεινώνδας Παντελεμίδης