Μέρες και ώρες καθόμουνα
και συλλογιζόμουνα
αν μ' αγαπά ο Διόνυσος
αν μ' αγαπά ο Θεός.

Όταν καθόμουνα
ξεφώνιζα βοήθεια (ςος)
αχ!
Αν μ' αγαπά ο Διόνυσος.

Ένας Ύμνος πού' λεγα
κάθε βράδυ
κάθε πότε όταν με
ενοχλούσαν οι τύψεις
έλεγα:

Ω Μεγάλε και Παντοδύναμε
Διόνυσε σε προσκυνώ
και σε υμνώ.

Σ' αγαπώ όσο τίποτα άλλο
πάνω στην γή.

Θυσίες για σένα θα κάνω
ω Παντοδύναμε Διόνυσε
ω Θεέ της χαράς, του κρασιού
και του αμπελιού.

Αυτά έλεγα όταν καθόμουνα
και συλλογιζόμουνα
αν μ' αγαπά
ο Διόνυσος.

Ιππολύτη Εσκιτζή
μαθήτρια τρίτης Δημοτικού