Η Γλωσσική εμφάνιση τού περιοδικού, ήταν κάτι που μάς απησχόλησε πολύ κι από τήν αρχή. Πολλοί καί καλοί Φίλοι ζητούν επίμονα τή χρήση τού Πολυτονικού συστήματος. Ο κύριος λόγος που αυτό δέν έχει γίνει ακόμη είναι οικονομικός. Οι συνδρομές ή οι πωλήσεις απέχουν πολύ από τό νά καλύπτουν τά έξοδα έκδοσης. Η επιλογή τού φθηνότερου τρόπου εκτύπωσης είναι γιά μάς επιτακτική ανάγκη. Ο φθηνότερος αυτός τρόπος εκτύπωσης απαιτεί χρήση γραμματοσειρών UniBrain (UB), μέ τίς οποίες οι τυπογράφοι δέν τυπώνουν πολυτονικά. Εμείς πάντως, λιγότερο γιά τήν δυνατότητα, μέ τά σημερινά δεδομένα, ουσιαστικής λειτουργίας τών στόχων τού Πολυτονικού, καί περισσότερο γιατί θεωρούμε τήν χρήση του, σάν πράξη αντίστασης καί διαμαρτυρίας στίς προσβολές πού δέχτηκε καί δέχεται η γλώσσα μας, καί έκφραση βούλησης γιά τόν αγώνα διατήρησης τών αρετών της, υποσχόμαστε νά τό προσπαθήσουμε. Θά πρέπει όμως εδώ νά κάνουμε μία παρένθεση γιά νά δούμε πολύ σύντομα, τί είναι τό πολυτονικό, καί πότε, γιά ποιό λόγο καί από ποιούς καθιερώθηκε. Οπως έχουμε ξαναγράψει, κατά τήν γνώμη μας η Ελληνική γλώσσα είναι πολυδιάστατη καί πρώτιστα μιά Ιερή Γλώσσα που εκφράζει Κοσμικές Εννοιολογήσεις, καί επίσης Κοσμικές παλμικές δονήσεις. Ο επικοινωνιακός της χαρακτήρας είναι ένας Λόγος, μία αναλογία καί μία αντανάκλαση αυτών. Η ηχητική απόδοση τών λέξεων είναι μεγάλης σημασίας καί επιτυγχάνονταν μέ τή χρήση διάφορης ποσοτικής αξίας, εχόντων φωνήν (φωνηέντων) γραμμάτων, δηλαδή βραχέων καί μακρών. Ενα Ω καί ένα Ο δέν έχουν τόν ίδιο ήχο. Η λέξη "δώρον" δέν προφέρεται "δόρον", αλλά "δοόρον". Τό Η ήταν μακρό καί τό Ε βραχύ. Τά φωνήεντα Α, Ι καί Υ ήταν δίχρονα, δηλαδή άλλοτε μακρά κι άλλοτε βραχέα καί απαιτούνταν γνώση τής ιδιότητάς τους αυτής γιά κάθε λέξη. Οι δίφθογγοι προφέρονταν μέ εκπνοή, σάν δύο φωνήεντα, τονίζονταν όμως τό πρώτο. Ηδη από τόν 5ο αιώνα π.Χ. αρχίζουν νά φαίνονται δυσκολίες τήρησης τής φωνητικής τής γλώσσας. Ο Ηράκλειτος χρησιμοποιεί ίδιες λέξεις, διαφορετικής όμως σημασίας μέ διαφορετικούς τονισμούς. Ο Πλάτων εισάγει τούς όρους: οξύς καί βαρύς τόνος, προσωδία κτλ. (Κρατύλος). Ο Αριστοτέλης: οξεία προσωδία, βαρεία προσωδία (Περί Ποιητικής). Επίσης τό συνεχές τής γραφής δημιουργούσε δυσκολίες ανάγνωσης κι ο τονισμός τών λέξεων έλυνε τό πρόβλημα. Οι Γραμματικοί λοιπόν τής Αλεξανδρινής εποχής, -εποχής που η μεγάλη διάδοση τής γλώσσας τήν είχε απομακρύνει από τίς πηγές της καί τήν ορθότητά τής γνώσης της- εισήγαγαν τά λεγόμενα "προσωδιακά σημεία" που είναι οι τόνοι, τά πνεύματα, σημεία διαχωρισμού κτλ. Απ' αυτά η δασεία διαβάζονταν, ενώ η ψιλή ήταν διακοσμητική, η βαρεία σταθεροποιείται πλέον στή λήγουσα και οι δίφθογγοι γίνονται διγράμματα φωνήεντα. Η διαδικασία αυτή προσπάθησε νά αποκαταστήσει τή φωνητική τής γλώσσας καί γιά μεγάλο διάστημα τό πέτυχε. Σήμερα όμως οι λέξεις γράφονται μέν όπως θά έπρεπε νά προφέρονται αλλά προφέρονται αγνοώντας τίς οδηγίες τών προσωδιακών σημείων. Εχοντας τήν ίδια εμφάνιση, η φωνητική ορθογραφία εχει δυστυχώς μεταβληθεί σέ ιστορική ορθογραφία. Τό ιδεώδες γιά τήν επαφή μέ τίς Κοσμικές πηγές τής Γλώσσας θά ήταν η επαναφορά, όχι τού πολυτονικού, αλλά τού ατονικού καί τού Αττικού αλφαβήτου (ή καί άλλου) μέ τά γνήσια Ελληνικά κεφαλαία καί όχι πεζά γράμματα καί τούς δυναμικούς καί δονητικούς ήχους. Κι αν θέλετε νά πάμε τό όνειρο (γιατί δυστυχώς γιά όνειρο πρόκειται, αφού κι αν ακόμη υπήρχε η βούληση, οι τεχνικές δυσκολίες τό καθιστούν απραγματοποίητο) πιό μακριά, τό ιδεώδες γιά μάς, είναι η επαναφορά τής Ιερής, Μητέρας γλώσσας τών Διογενών προγόνων ...καί όλα τ' άλλα, πολυτονικά ή ατονικά, είναι απλώς καλύτερα ή χειρότερα αλλά πάντα εναλλακτικά υποκατάστατα.

Επαμεινώνδας Παντελεμίδης