2 Αυγούστου 1996
Αγαπητή ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ,
η χαρακτηριστική απουσία ρημάτων από το δημοσιευθέν στο 8ο τεύχος ποίημά μου "Ελπίδες", υπογραμμίζει την κατάστασι αποσβολώσεως που βιώνω εξ αιτίας της βεβηλώσεως των Ιερών μας (αξιών και ιδεωδών). Ο Ηράκλειτος έλεγε "τα πάντα ρεί", ας ελπίσουμε προς το καλλίτερο.
Αυτές τις ημέρες που ο λαμπρός αθλητής Γιάννης Μελισσανίδης, από την πόλι σας την Θεσσαλονίκη, μας τίμησε σαν χώρα με την λαμπρή νίκη του στους Ολυμπιακούς αγώνες, με την χαρίεσσα προσωπικότητά του και τον δυνατό ελληνικό λόγο του μας θύμισε τι σημαίνει κατ' ουσίαν Ολυμπιακό Ιδεώδες, η χαρά μου σκιάζεται από φόβους: ποιοί φθονεροί σκώληκες μιμητές του Ηροστράτου θα δοκιμάσουν να τον μειώσουν άνανδρα; Ασφαλώς δεν θα το επιτρέψουν οι Θεοί!
Με προβληματίζουν επίσης ορισμένοι μεγαλόστομοι "υπερέλληνες", "κυνηγοί κεφαλών" κατά προτίμησι εβραϊκών. Είναι γνωστό πως οι εβραίοι έχουν στα βιβλία τους το "οφθαλμόν αντί οφθαλμού" και η ιστορία κατά καιρούς έδειξε οτι δυστυχώς το τηρούν. Αντιθέτως, από την ελληνική ιστορία διδαχθήκαμε την αρχή της ανοχής.
Μήπως λοιπόν είναι νοσηρή η μέθοδος του αντιπερισπασμού και του εξιλαστηρίου θύματος; Μήπως υποσκάπτεται μ' αυτόν τον τρόπο ο "αρχαιοελληνικός" χώρος;
Τιμώ και αγαπώ την Θεσσαλονίκη, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο όπου σπούδασα, τα Μουσεία, τα Τοπία και τους ευγενείς δημότες της. Χαίρομαι που τώρα θα έχη και ένα χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο.
Ελπίζω στην συνέχεια της επικοινωνίας με την ΤΕΤΡΑΚΤΥ. Επιθυμώ να τιμά την Θεσσαλονίκη ένα έντυπο για την ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΙ ΑΔΟΓΜΑΤΙΣΤΗ ΔΙΑΚΙΝΗΣΙ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ. Αυτό σημαίνει για μένα ο χαρακτηρισμός "ΘΕΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΟΥΣΙΑΣ".
Θα υπομένω μέσα στην περιρρέουσα χυδαιότητα και θα αναμένω φωτεινές εξαιρέσεις όπως του αθλητή Μελισσανίδη, ελπίζουσα στην διόρθωσι των κακών και απευχομένη, -όπως ίσως θά άξιζε-, "ανόμοις κακότητα βαρείαν" (Ορφέως Ύμνος Νόμου), διότι "ούτοι συνέχθειν αλλά συμφιλείν έφυν" κατά την "Αντιγόνη" του Σοφοκλέους.
Με εκτίμησι
Εριφύλη Μιχαηλίδου-Κάτανα
Καβάλα